Friday, September 5, 2008

Junta cheats students of prize money

Written by KNG
Monday, 01 September 2008 17:12
The Burmese ruling junta's dependence on deceit knows no bounds. It has stooped to cheat even students. The regime had announced that it would award a prize of 100,000 Kyat (US $ 84) for distinction marks for each subject in the tenth standard final examinations this year. It ended up awarding just 10,000 Kyat (US $ 8).

The junta invited the students at the end of August to attend the prize giving ceremony at the country's new capital, Naypyidaw. Earlier the Burmese government had announced over radio that it would give 100,000 Kyat for distinction marks (D) in each subject, said a student in Myitkyina.

No. 1 State High School in Myitkyina, the capital of Kachin State, northern Burma. It is one of the best schools in the township.
“I scored three D's in the examinations and government had announced that it would give 100,000 Kyat for each ‘D’ but I just received 10,000 Kyat for one D”, said a student who came back from the prize giving ceremony in Naypyidaw.

According to a parent, the prize was given to students of parents who are in government service in the Customs Department of the Ministry of Finance and Revenue, a student added.

“There were nearly 45 students out of over 50 who attended the ceremony and all were daughters or the sons of government servants,” said a parent who recently came from Naypyidaw.

She continued that almost all parents who came back from the ceremony were angry with the junta because they were cheated. The regime also cut transportation costs, and gave less than what was promised.'

"We received 60,000 Kyat (US $ 51) for our round trip from Myitkyina to Naypyidaw".

According to a high school teacher, the students who received distinction marks in the examinations were also awarded by their school while other high schools have awarded small amount of money to students.

Expired visa means another three-year wait

Immigration by Guidy Mamann
August 25, 2008 05:00
Q: I successfully applied as a skilled worker without a lawyer.

I booked my flight to Canada for two days prior to the expiry of my permanent immigration visa. Unfortunately, I got sick just before my departure and was unable to travel.

I took the flight a week after the expiry of my permanent residence visa and after I had begun to feel better. However, when I arrived in Canada my immigration was cancelled in spite of all the documentation I had concerning my health problem.

I was told to contact the visa post. When I called, they told me there is not much that can be done and that I would have to apply for permanent residency again.

What can I do now? Is there any possible way to get the visa extended? I have documentation of my tickets and the hospital.

A: You applied legally, waited patiently for about three years, and met all of our criteria for permanent residence.

Although you have done nothing wrong, except perhaps to have gotten sick near the time you planned to immigrate to Canada, our immigration laws are nonetheless quite rigid in these circumstances.

Why? I'm not sure.

The immigration department's manual is pretty clear. “A person who presents an expired or cancelled permanent resident visa cannot be authorized to enter Canada as a permanent resident.”


Not only that, it is likely that you will end up with a removal order because you appeared at a Canadian port-of-entry seeking to establish yourself here as a permanent resident without having a valid permanent resident visa in hand.

As for the possibility of extending your visa, this is what the manual has to say. “The validity of a permanent resident visa may not be extended. Nor can replacement visas be issued with a new validity date. If foreign nationals do not use their visas, they must make a new application for a permanent residence visa. They must also pay a new application processing fee. If they have paid a right of permanent resident fee, they do not need to pay it again.”

An exception is made for those who, for reasons beyond their control, receive visas that are valid for less than two months. If they cannot travel before their visas expire, officers can re-issue medical instructions etc. and a new visa will be issued when the requirement has been met again.

This however, doesn’t seem to apply to you.

Normally, a foreign national who holds a permanent resident visa and against whom a removal order has been made can appeal to the Immigration and Refugee Board. However, there is case law which strongly suggests that the Board would not have jurisdiction to hear your appeal since you are not a holder of a permanent resident visa since yours had expired.

Had you sought the advice of a lawyer earlier you might have been advised not to cut your departure so close to your visa expiry date. Having done so, you would have been strongly urged to get on the plane if at all possible.

Now, your most likely chance for success would be to simply start again and wait another three years or so.

Sad, isn’t it?

Guidy Mamann practices law in Toronto at Mamann & Associates and is certified by the Law Society of Upper Canada as an immigration specialist. Reach him confidentially at 416-862-0000 or

Deportees lose important incentive to leave

Immigration by Guidy Mamann

A recent Federal Court case confirms that the immigration department is deliberately making it much more difficult for qualified immigrants who were deported from Canada to ever return here legally.

The department’s approach is intended to discourage illegal immigration and to foster greater respect for our immigration laws. However, this new approach will only achieve the opposite effect.

When a person is subject to a deportation order they can never return here unless they first obtain an Authorization to Return to Canada (“ARC”) in addition to obtaining whatever temporary or permanent visa they may require. It has been my experience that if a visa officer concludes that an applicant otherwise qualifies for an immigrant visa (i.e. they have the necessary points etc. to qualify for our skilled worker category) then an ARC would be issued so that the person can be landed.

In more than 21 years of practice I can’t remember even a handful of individuals, if that, who qualified for permanent immigration but only to be denied an ARC. Until just recently, I have never been asked by a visa officer for legal submissions to support a request for an ARC. Provided that the client pays the $400 government fee and provided that there is no criminal or medical inadmissibility issues involved, getting an ARC has always been fairly routine business.

Not anymore.

In January, CIC updated the ARC policy in its operational manual. The manual now informs our immigration officers that the ARC requirement “is intended to send a strong message” and should not be used as a “routine way” to overcome the bar to admission created by a removal order.

Now applicants bear the burden of persuading an immigration officer that “compelling or exceptional circumstances” exist to justify a recommendation for an ARC. A program manager, deputy program manager, or operations manager must then approve the officer’s recommendation.

This requirement will clearly make it much more difficult for those who were removed from Canada, whether they paid for their own removal or not, to ever return here -- either temporarily or permanently, even if they otherwise meet all of the other requirements under our immigration laws.

In June, the Federal Court heard the case of Gurbhagwant and Preetkiran Khakh who came to Canada illegally in 2003 to make a refugee claim. Their claim did not lack credibility. It was simply refused because the IRB found that the couple could have sought refuge in other parts of India. While still in Canada, the Khakhs were nominated by Prince Edward Island for permanent residency under its Provincial Nominee Program. Although the Khakhs left Canada in March 2006 in compliance with their removal orders, their immigration application that had the backing of PEI was refused in May 2007 when the visa officer could not find any “compelling or exceptional” reasons to recommend an ARC.

It is clear that immigration lawyers and consultants must now inform their clients who are under removal orders that if they leave Canada there is a serious risk that they will never be allowed to return here even if they meet all of our immigration requirements.

No doubt, many will simply decide to take their chances here …underground.

One would think that foreigners in this situation would be given an incentive to go home and do things legally.

However, this ill-advised policy will undoubtedly have the opposite effect.

စစ္အစိုးရကို ၀ိုင္းၾကဥ္ၾကဖို႔ ရီပတ္ဘလီကန္လိုလား

05 September 2008
မနႏၵါခ်မ္း -

ရီပါပလစ္ကန္ သမၼတေလာင္း ဂၽြန္မက္ကိန္း (စက္တင္ဘာ ၂၀၀၈)
အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုက အဓိက ႏုိင္ငံေရးပါတီႀကီးတခု ျဖစ္တဲ့ ရီပါပလစ္ကန္ ပါတီ က သူတို႔ရဲ႕ ျပည္လံုးကၽြတ္ ပါတီ ညီလာခံအၿပီး ႏိုင္ငံျခားေရးမူ၀ါဒေတြ နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေၾကညာခဲ့တဲ့အထဲမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံ ပတ္သက္လို႔လည္း ပါ၀င္ၿပီးေတာ့ အဲဒီအထဲမွာ ျမန္မာႏုိင္ငံက ဒုကၡခံေနရတဲ့ ျပည္သူေတြ ကမၻာ့ ဒီမိုကေရစီ မိသားစုထဲ ျပန္လည္ ၀င္ေရာက္လာႏိုင္ေအာင္ တကမၻာလံုးက ၀ိုင္းၿပီး ႀကိဳးပမ္းၾကတဲ့ေနရာမွာ အေရွ႕အာရွ ႏိုင္ငံေတြ အားလံုးကေန ပူးေပါင္း ပါ၀င္ၾကဖို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံက ရိုင္းစိုင္း ရက္စက္မႈေတြကို ကမၻာ့အသိုင္းအ၀ုိင္းက စီးပြားေရး၊ ဘ႑ာေရး ပိတ္ဆို႔မႈေတြ နဲ႔ အုပ္စိုးပိုင္ခြင့္မရွိတဲ့ အစိုးရကို အထီးက်န္ျဖစ္ေအာင္ ၀ိုင္းၾကဥ္မႈေတြ အပါအ၀င္ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ တံု႔ျပန္ၾကဖို႔ လိုတယ္ ဆိုၿပီး တိုက္တြန္းခဲ့ပါတယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ ရီပါပလစ္ကန္ ပါတီ က ဒီလို ေျပာဆိုတဲ့အခ်ိန္မွာ အတိုက္အခံ ႏိင္ငံေရး ပါတီႀကီး ေနာက္တခုျဖစ္တဲ့ ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီ ကေရာ ျမန္မာျပည္နဲ႔ပတ္သက္လို႔ မူ၀ါဒ သေဘာထား ဘယ္လိုရွိလဲ ဆိုတာကို အေမရိကန္အေျခစိုက္ ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏိုင္ငံ အမ်ိဳးသားၫႊန္႔ေပါင္းအစိုးရ အဲန္စီဂ်ီယူဘီ ၀န္ႀကီး ဦးဘိုလွတင့္ကို မနႏၵါခ်မ္းက ေမးျမန္းထားပါတယ္။

ရီပါပလစ္ကန္ ပါတီ က ျမန္မာျပည္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ သူတုိ႔ရဲ႕ မူ၀ါဒကို ေျပာဆိုခဲ့ၿပီ ဆိုေတာ့ ဒီမုိကရက္ ပါတီကေရာ ဘယ္လို မူ၀ါဒ ရွိမယ္လို႔ သံုးသပ္မိလဲရွင့္။ -

“အဲဒါနဲ႔ပတ္သက္လို႔ သိရသေလာက္ကေတာ့ ပါတီ ႏွစ္ခုစလံုးကေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ ကြန္ဗန္းရွင္း ေတြေပါ့ေနာ္။ ပါတီညီလာခံေတြ ၿပီးသြားတဲ့အခါက်လို႔ ရွိရင္ေတာ့ ဒီ ပလက္ေဖာင္းေတြ ထုတ္ေလ့ ရွိပါတယ္။ အဲဒီအထဲမွာ အမ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ hot issue ေတြေပါ့ေနာ္။ ျမန္မာျပည္ကိစၥလို အမ်ားျပည္သူ ဒါမွမဟုတ္ ႏိုင္ငံေရးေလာက က စိတ္၀င္စားတဲ့ဟာေတြကို ထည့္ေလ့ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီမိုကရက္တစ္ ပလက္ေဖာင္းမွာကေတာ့ ျမန္မာျပည္ကိစၥနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ေလ့လာမိသေလာက္ ကေတာ့ တေၾကာင္းပဲ ပါပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ဘာလဲ ဆုိေတာ့ လူ႔အခြင့္အေရး နဲ႔ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ အီရန္ႏိုင္ငံတို႔လို တျခား ႏိုင္ငံေတြနဲ႔အတူ ျမန္မာႏိုင္ငံတို႔လို လူ႔အခြင့္အေရး ဆိုးရြားတဲ့ တိုင္းျပည္ေတြအတြက္ သူတို႔ လူ႔အခြင့္အေရးေတြ ျပန္လည္ ထြန္းကားလာေအာင္ ဆက္လက္ ေဆာင္ရြက္သြားမယ္ ဆုိတာေလာက္ပဲ ေတြ႔ရပါတယ္ခင္ဗ်။”

ဟုတ္ကဲ့ ဘယ္ ပါတီဘက္က ပိုၿပီးေတာ့ ျမန္မာကိစၥကို လုပ္မယ္လို႔ ထင္လဲရွင့္။ -

“ဒီလုိေတာ့ ႏုိင္ငံျခားေရးမူ၀ါဒ ပလက္ေဖာင္း မွာ တလံုးခ်င္း ပါတာနဲ႔ အမ်ားႀကီး ပါတာနဲ႔ ဆိုခဲ့လို႔ရွိရင္ေတာ့ ဒီလိုေတာ့ ေျပာလို႔မရပါဘူး။ တကယ္တမ္း ေျပာခဲ့လုိ႔ရွိရင္ေတာ့ ျမန္မာျပည္ကိစၥ ကေတာ့ အစဥ္အလာ အရ bi-partisan support ဆိုတာလို ပါတီႏွစ္ခုစလံုးက ေနၿပီးေတာ့ ထက္ထက္သန္သန္ ေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့တဲ့ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုရဲ႕ ကြန္ဂရက္ တခုလံုးရဲ႕ ေထာက္ခံမႈ ရထားခဲ့တဲ့ ကိစၥမ်ိဳး ျဖစ္ေနေတာ့ ဘယ္ပါတီပဲ ႏိုင္လာသည္ျဖစ္ေစ ျမန္မာျပည္ကိစၥ ကေတာ့ ရုတ္တရက္ မူ၀ါဒ အရေတာ့ ေျပာင္းလဲေလ်ာ့က်သြားမယ္လို႔ က်ေနာ္ မေမွ်ာ္လင့္ဘူး။ သို႔ေသာ္ ဘယ္ပါတီက ပိုၿပီးေတာ့ ေဆာင္ရြက္မလဲ ဆိုတာကို အခု ပါတီ ပလက္ေဖာင္းရဲ႕ အေျခခံေပၚမွာ ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ရီပါပလစ္ကန္ ပါတီကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ျပည့္ျပည့္စံုစံု နဲ႔ မ်ားမ်ားစားစားေျပာထားတာ ဆိုတာ ျဖစ္တယ္။ ေနာက္ ဆီနိတ္တာ ဂၽြန္မက္ကိန္း ကိုယ္ႏွိက္ က ျမန္မာျပည္ကိုလည္း ေရာက္ဖူးတယ္။ သူ ကုိယ္တုိင္လည္းပဲ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔လည္း ေတြ႔ခဲ့ဖူးတယ္။ ေနာက္ က်ေနာ္တို႔ စက္တင္ဘာ သံဃာေတာ္ေတြရဲ႕ ေရႊ၀ါေရာင္ ေတာ္လွန္ေရးၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ ဆိုခဲ့လို႔ရွိရင္ ကုလသမဂၢကေန ထိထိေရာက္ေရာက္ ေဆာင္ရြက္မႈေတြ မရွိႏိုင္ခဲ့ဘူး ဆိုရင္ေတာ့ ႏုိင္ငံတကာ ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ႏုိင္ငံမ်ား ဆိုၿပီး ထူေထာင္ၿပီးေတာ့ ဒီလို ျပႆနာေတြကို ေျဖရွင္းေပးသင့္တယ္ ဆိုတဲ့ အေတြးအေခၚမ်ိဳးေတြကိုေရာ ေျပာဆုိသံ ၾကားရတဲ့အတြက္ က်ေနာ္ တဦးတည္းအျမင္ အရကေတာ့ ရီပါပလစ္ကန္ ပါတီ အႏိုင္ရခဲ့လို႔ရွိရင္ေတာ့ ပိုၿပီးေတာ့ ေဆာင္ရြက္ႏုိင္စြမ္း ရွိလိမ့္မယ္လို႔ေတာ့ အၾကမ္းဖ်ဥ္း အားျဖင့္ေတာ့ ေျပာလို႔ရပါတယ္။”

အဲန္စီဂ်ီယူဘီ ၀န္ႀကီး ဦးဘုိလွတင့္ကို ဆက္သြယ္ ေမးျမန္းခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။

မဲေဆာက္ ျမန္မာျပည့္တန္ဆာမိန္းကေလးမ်ားဘ၀ တေစ့တေစာင္း

ရဲရင့္ျမင့္ေမာင္ (၅- ၉- ၀၈)။ ။

“သမီးကို မိဘေတြက ေက်ာင္းဆက္မထားႏိုင္ေတာ့တဲ့ အျဖစ္ဆိုေတာ့ လူပြဲစားကလည္း ရပ္ကြက္ထဲမွာ ထိုင္းကို
သြားၿပီး အလုပ္လုပ္ဖို႔ မက္လုံးေပးစည္း႐ုံးတာကို အိမ္က ယုံယုံၾကည္ၾကည္နဲ႔ ထည့္လိုက္တာပါ။ စရိတ္ၿငိမ္း ေခၚ
လာတဲ့အျပင္ အိမ္ကိုလည္း က်ပ္တသိန္းခြဲ ႀကိဳေပး ခဲ့ေတာ့ အဲ့ဒီ္ကေနအစျပဳၿပီး မဲေဆာက္မွာ အေရာင္းစားခံရၿပီး
ဒီ္ဘ၀ကို ေရာက္လာရတာပါ။ ဒီအလုပ္လုပ္ဖို႔ တခါမွ မစဥ္းစားခဲ့ပါဘူး။ အခုေတာ့လည္း မိသားစုအတြက္ အနစ္နာ
ခံရတယ္လို႔ပဲ သေဘာထားလိုက္ေတာ့တယ္” ဟု ေျပာသူမွာ ထုိင္း-ျမန္မာနယ္စပ္ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕မွ အသက္ (၁၆)
ႏွစ္အရြယ္ ပဲခူးၿမိဳ႕သူတဦးျဖစ္သည္။

နအဖလက္ထက္ စီးပြားေရးက်ပ္တည္းရာမွ လူကုန္ကူးမႈ၏ သားေကာင္မ်ား ျဖစ္ေနၾကသူမ်ားထဲတြင္ ျမန္မာအမ်ိဳး
သမီးငယ္ အမ်ားအျပားလည္းပါ၀င္၏။ ဘ၀ပ်က္ကာ ျပည့္တန္ဆာဘ၀တြင္ နစ္မြန္းေနၾကရသူ ျမန္မာမိန္းကေလး
မ်ား ထိုင္းႏိုင္ငံအတြင္း ေသာင္းႏွင့္ခ်ီ၍ရွိေၾကာင္း ျမန္မာ့အမ်ိဳးသမီးေရး ေလ့လာေနသည့္ အဖြဲ႔မ်ားက ေျပာသည္။

ထိုင္း-ျမန္မာနယ္စပ္ မဲေဆာက္ေဒသအတြင္း ျပည့္တန္ဆာလုပ္ငန္းျဖင့္ အသက္ေမြးေနၾကသည့္ ျမန္မာမိန္းမငယ္
မ်ား ေထာင္ႏွင့္ခ်ီရွိသည္။ အမ်ားစုမွာ မိသားစု စား၀တ္ေနေရး အခက္အခဲကို ေျဖရွင္းႏိုင္ရန္အတြက္ စြန္႔စားကာ
အလုပ္အကိုင္ လာေရာက္ရွာေဖြၾကျခင္းျဖစ္၏။ သို႔ေသာ္ အေတြ႔အႀကဳံမရွိဘဲ ေနရာေဒသအသစ္ကို ေရာက္ရွိလာ
သူတို႔ ထုံးစံအတိုင္း လူကယ္ရီႏွင့္ ပြဲစား မ်ားေၾကာင့္ ျပည့္တန္ဆာဘ၀သို႔ ေရာက္ရွိခဲ့ၾကရေၾကာင္း ကာယကံရွင္
မ်ားက ေခတ္ၿပိဳင္သို႔ ရင္ဖြင့္ေျပာၾကားသည္။

ျမန္မာပုိင္ ျပည့္တန္ဆာ႐ုံမ်ားေပၚလာ
သို႔ေသာ္ လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ (၂၀) ခန္႔က မဲေဆာက္ေဒသတြင္း ျပည့္တန္ဆာ႐ုံမ်ား (၃၀) ခန္႔ရွိရာ နမ့္က်ိဳင္းဖိ၊
ဒါလင္၊ ပတၱျမား၊ ႏႈတ္ခမ္းေမႊး႐ုံ၊ မီးစက္႐ုံမ်ား အပါအ၀င္ ထိုင္းလူမ်ိဳးပိုင္႐ုံမ်ားသာရွိၿပီး ျမန္မာျပည့္တန္ဆာ႐ုံဟူ၍
သီးျခားမရွိဘဲ ထိုင္းျပည့္တန္ဆာမ်ားၾကားထဲတြင္ အေရာအေႏွာသေဘာသာရွိခဲ့ၾကသည္။ လြန္ခဲ့သည့္ (၁၀) ႏွစ္
ေက်ာ္ခန္႔က စတင္ကာ မဲေဆာက္ေဒသအတြင္းရွိ ျပည့္တန္ဆာလုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ျမန္မာမ်ားသာ အဓိကလုပ္ကိုင္
ၾကသည့္ အေနအထားသို႔ ေျပာင္းလဲလာခဲ့သည္။

ေဒသခံ ထိုင္းႏိုင္ငံသားမ်ားသည္ အျခားေဒသမွ မိတ္ေဆြမ်ားအား မဲေဆာက္သို႔ အလည္ေခၚရာတြင္ “မဲေဆာက္
ကိုေရာက္ရင္ေတာ့ မင္းတို႔ကို ျမန္မာမိန္းကေလးေတြနဲ႔ ျပဳစုမယ္။ တို႔မဲေဆာက္ဆိုတာက ျမန္မာမိန္းကေလးေတြ
ေပါတဲ့ၿမိဳ႕ဆိုတာ တႏိုင္ငံလုံးသိၾကတယ္” ဟု ေျပာဆိုစမွတ္ ျပဳၾကသည့္အထိ ျဖစ္သည္။

မဲေဆာက္ၿမိဳ႕ ကာရာအိုေကစားေသာက္ဆိုင္တခုတြင္ သီခ်င္းဆိုေနသည့္ ျမန္မာမိန္းကေလးမ်ား

လက္ရွိ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕လယ္ရွိ ျပည့္တန္ဆာ႐ုံတခုတြင္ အလုပ္လုပ္ကိုင္ေနသည့္ မသဲသဲက “ဒီအလုပ္လုပ္တာ ေငြ
ရလြယ္တယ္လို႔ေျပာေနၾကတယ္။ မလြယ္ပါဘူးရွင္၊ အလုပ္တခါလုပ္ရင္ က်မတို႔႐ုံမွာ ဘတ္ (၃၀၀) ရတယ္၊ တခ်ိဳ႕
႐ုံဆိုရင္ ဘတ္ (၂၀၀) ပဲရတယ္။ အလုပ္ရွင္က တ၀က္၊ ကိုယ္က တ၀က္ရတယ္။ ကိုယ္ရတဲ့အထဲက စားစရိတ္၊
ေနစရိတ္၊ မီးဖိုး၊ ေရဖိုး၊ ပုလိပ္ေၾကးက အစ အျဖတ္ခံရတယ္။ က်မတို႔ဘ၀လည္း ရရစားစားပါပဲ။ ဖာ႐ုံဆိုတာက
တရား၀င္ဖြင့္ခြင့္ရတာ မဟုတ္ေတာ့ ဟိုလူဒီလူ ဖားရတာေတြကလည္းရွိတယ္။ ဒီ္ၾကားထဲ အလကားလိုက္ေပးရ
တာမ်ိဳး လည္း ရွိတယ္။ အပိုင္ရဲေတြဆိုရင္ သူတို႔ကို ႐ုံကပိုက္ဆံလည္း ေပးရတယ္။ သူတို႔လိုရင္ အလကားလည္း
လိုက္ေပးရတယ္။ ဒီကရဲနဲ႔ ဗမာရဲက စကားသာ မတူၾကတာ အက်င့္စ႐ိုက္နဲ႔ ႐ုိက္စားလုပ္တာကေတာ့ အကုန္တူ
တယ္” ဟု ေျပာသည္။

ဆက္လက္၍ “အိမ္ကိစၥ အေၾကာင္းတစုံတရာရွိလို႔ ျမ၀တီကိုသြားတဲ့အခါမွာ ရဲ၊ လ၀က၊ ျပည္သူ႔ စစ္၊ မီးသတ္နဲ႔ အျခားတာ၀န္ရွိသူေတြဟာ က်မတို႔ဘ၀ကိုသိေတာ့ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးရွာၿပီး စစ္ေဆးတယ္၊ ရစ္တယ္။ အဲ့ဒါ
သူတို႔ရဲ႕အလိုဆႏၵကို ျဖည့္ေပးမွပဲ သြားေရး၊ လာေရး အဆင္ေျပေတာ့တယ္။ ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္ ရဲဂိတ္ထဲမွာ
သူတို႔နဲ႔ အိပ္ရတာရွိသလို တခ်ိဳ႕ဆို ေတြ႔ကရာမွာရွိတဲ့ အိမ္သာထဲမွာပဲ သူတို႔နဲ႔ သြားရတဲ့အထိ ႀကဳံဖူးတယ္။
ေနာက္ကို က်မတို႔ဆီကလူေတြဟာ ျမ၀တီကိုသြားရင္ အေဖာ္(ကြန္ဒုံး) အၿမဲေဆာင္သြားရတယ္။ ကိုယ့္အႏၱရာယ္
ကိုလည္း ကာကြယ္ရေသးတယ္။ မဲေဆာက္မွာက ျပည့္တန္ဆာမႈနဲ႔ တရားစြဲတာမရွိေပမယ့္ ဗမာျပည္မွာကေတာ့
ရွိတယ္၊ ေထာင္က်ႏိုင္တယ္။ ျမန္မာအခ်င္းခ်င္း ကုတ္ေသြးစုပ္ခံရတာက ပိုၿပီးဆိုးတယ္”ဟု ေျပာသည္။

ရည္ရြယ္ခ်က္မရွိသူမ်ားလည္း ျပည့္တန္ဆာျဖစ္
ျမန္မာျပည့္တန္ဆာမ်ား၏ ေျပာျပခ်က္မ်ားအရ ႐ုိး႐ုိးသားသား လုပ္ကိုင္စားေသာက္ရန္ အလုပ္လာရွာၾကေသာ္
လည္း အေျခေနအရပ္ရပ္၏ တြန္းပို႔မႈေၾကာင့္ ျဖစ္သြားၾကရေၾကာင္း၊ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိျဖင့္ လာေရာက္လုပ္ကိုင္
ျခင္း မဟုတ္ေၾကာင္း ေျပာသူမ်ားလည္း ရွိသည္။

အသက္ (၁၈) ႏွစ္အရြယ္ မႏွင္းဆီက “ဒီအလုပ္လုပ္တာ (၂) ႏွစ္ရွိၿပီ။ ပြဲစားက သမီးကို ဘန္ေကာက္မွာ အိမ္
ေဖာ္အလုပ္ တလ ဘတ္ (၅,၀၀၀) ရမယ္ဆိုၿပီး က်ေလာက္ေအာင္ေျပာ ေတာ့ အိမ္ကလည္း ယုံယုံၾကည္ၾကည္
နဲ႔ ထည့္လိုက္တာပါ။ ဘန္ေကာက္မေရာက္ဘဲ ဒီဘ၀ကို ေရာက္ခဲ့ရတယ္။ ေရာက္စမွာ စကားလည္းနားမလည္၊
ဘယ္သူနဲ႔မွလည္း အေတြ႔မခံဘူး။ သမီးကို ထိုင္းသူေဌးအဖိုးႀကီးတေယာက္နဲ႔ အိပ္ခိုင္းတယ္။ ပြဲစားနဲ႔ ေခါင္းက
ဘယ္ေလာက္ရသလဲေတာ့ သမီးမသိဘူး။ သမီးတို႔အိမ္ကို လူႀကဳံနဲ႔ဗမာေငြ (၃) သိန္း ပို႔ေပးတယ္။ အေမက
စာပို႔လာတယ္။ ပို႔လိုက္တဲ့ေငြရတဲ့အေၾကာင္း၊ သမီးလိမ္လိမ္မာမာနဲ႔ အလုပ္ႀကိဳးစားဖို႔ေျပာတယ္။ အေမ့စာဖတ္ၿပီး
က်မ ႐ူးမတတ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အခုေတာ့လည္း မထူးဇာတ္ပဲ ခင္းလိုက္ရေတာ့တယ္။ ဒီအလုပ္လုပ္တာ ေနာက္ပိုင္း
မွာ အေမတို႔ေကာ၊ သမီးတို႔ၿမိဳ႕ကလူေတြလည္း သိကုန္ၿပီ၊ အိမ္ျပန္ဖို႔လည္း မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ လူႀကဳံနဲ႔ေတာ့
ေငြေလး ဘာေလး ပို႔ႏိုင္တာပဲရွိတယ္။ ဘ၀ေရွ႕ေရးကေတာ့ သမီးတို႔႐ုံမွာ အရင္ကလုပ္ခဲ့ၾကတဲ့အစ္မေတြ အဖြဲ႔
အစည္းက လူေတြနဲ႔ ဆက္သြယ္ၿပီး ႏိုင္ငံျခားကို ေရာက္သြားတာေတြ ရွိတယ္။ သူတို႔ေငြျပန္ပို႔လို႔ ဗမာျပည္က
သူတို႔မိဘေတြလည္း တိုက္နဲ႔တာနဲ႔ ျဖစ္ကုန္ၿပီ။ သမီးလည္းအဆက္သြယ္ရွာၿပီး ႏိုင္ငံျခားကိုသြားဖို႔ စဥ္းစားထား
တယ္” ဟု ေျပာ သည္။

ျပည့္တန္ဆာအလုပ္ျဖင့္ မိဘမ်ားကို ျပန္လည္ေထာက္ပံ့ႏိုင္သူမ်ား အနည္းငယ္သာ ရွိၿပီး အမ်ားစုမွာ လက္ရွိ
ဘ၀မွ ႐ုန္းမထြက္ႏိုင္ဘဲ ေပ်ာ္ရင္းပါးရင္းျဖင့္ အခ်ိန္ကုန္သူမ်ားလည္း အမ်ားအျပားရွိသည္။

သက္မြန္ျမင့္ႏွင့္တူသည္ဟု လူေျပာမ်ားသည့္ မိန္းကေလးက “ညဖက္အလုပ္လုပ္ၿပီး ေန႔ဘက္ တေရးတေမာ
အိပ္ၿပီးရင္ မဲေဆာက္ေစ်းထဲသြားၿပီး ဘီယာေသာက္၊ စီးကရက္ေသာက္၊ ထမင္းစား၊ ကာရာအိုေကဆိုၿပီး ကိုယ့္
ဘ၀ကို ေပ်ာ္ေအာင္ လုပ္ယူရတယ္။ က်မတို႔ လုပ္အားခအျပင္ကို လာလည္တဲ့ဧည့္သည္ေတြက တရာမ်ိဳး၊ ႏွစ္
ရာမ်ိဳး မုန္႔ဖိုး ေပးသြားတာေတြရွိတယ္။ အဲ့ဒီအပို၀င္ ေငြေတြနဲ႔ စားေသာက္ ေပ်ာ္ပါးရတာေပါ့။ ဒီအလုပ္လုပ္ေန
ရေပမယ့္ က်မတို႔လည္း ႏွလုံးသားနဲ႔ပါ၊ အျပင္မွာလည္း ခ်စ္သူရည္းစားေတြ အသီးသီးရွိၾကတယ္။ ညဘက္
အလုပ္လုပ္ ေန႔ဘက္ သူတို႔နဲ႔အတူ စားေသာက္ေနထိုင္ သြားလာရတာေပါ့။ က်မတို႔ရည္းစားက က်မတို႔ကို
ေန႔ပဲပိုင္ တယ္၊ ညကိုေတာ့ ႐ုံကပိုင္တယ္။ ကိုယ့္ရည္းစားလည္း အျခားလူေတြရဲ႕ရည္းစားလို တူတူတန္တန္
ရွိေအာင္ အိမ္ခန္းငွားေပးရတယ္၊ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ ၀ယ္ေပးထားရတယ္။ ကိုယ္ကခ်စ္ေတာ့ သည္လိုမွ
မလုပ္ရင္ သူမ်ားဆီပါသြားမယ္” ဟု ေျပာသည္။

မဲေဆာက္ေစ်းမွ ကာရာအိုေကဆိုင္ရွင္ ျမန္မာ အမ်ိဳးသမီးတဦးကမူ “ဒီမိန္းကေလးေတြကို ပိုက္ဆံစုဖို႔၊ အိမ္ကိုေငြ
ပို႔ဖို႔ က်မတို႔လည္း ေျပာပါတယ္။ အထိန္းအကြပ္မရွိတဲ့ၾကမ္းလို ပရမ္းပတာ ျဖစ္ကုန္ၿပီ၊ သူတို႔ညဘက္ လုပ္လို႔ရ
တာကို ေန႔ဘက္မွာ လာျဖဳန္းၾကတယ္။ သူတို႔ ရည္းစားထားတဲ့ သူေတြကလည္း မဲေဆာက္မွာ လက္ေၾကာတင္း
ေအာင္ အလုပ္မလုပ္စားခ်င္တဲ့ ေကာင္ေလးေတြ က ဒီကေလးမေလးေတြကို ျခဴစားေနၾကတာ။ သူတို႔ရည္းစား
ေတြကို နာရီ၊ လက္စြပ္၊ ဆြဲႀကိဳး၊ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္အျပင္ အိမ္ခန္းပါ ငွားေပးတဲ့အထိျဖစ္တယ္။ ေယာက္်ား
တေယာက္ကို မိန္းကေလးႏွစ္ေယာက္က အၿပိဳင္လုၿပီး က်မဆိုင္ထဲမွာ ရန္ျဖစ္ၾက၊ ဆဲၾက၊ ဆိုၾက၊ ႐ုိက္ၾက၊ ပုတ္
ၾကနဲ႔ ခဏခဏ ႀကဳံရတယ္” ဟု ေျပာသည္။

မဲေဆာက္ရွိ တည္းခိုခန္းတခုတြင္အလုပ္လုပ္ကိုင္ေနသည့္ ကိုေအာင္က “ေခတ္စနစ္က မေကာင္းေတာ့ က်ေနာ္
တို႔ ျမန္မာေတြလည္း စာရိတၱဆိုတာ ဘာလည္းမသိေတာ့ဘူး၊ အဆိုးအေကာင္းလည္း မသိၾကေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္္
တို႔ တည္းခိုခန္းမွာဆိုရင္ ဧည့္သည္က ျမန္မာမိန္း ကေလးလိုရင္ ေခၚေပးရတယ္။ လာပို႔တဲ့သူက ဆိုင္ကယ္နဲ႔
လာတယ္၊ လာတာက သုံးေယာက္။ ကေလးက (၁) ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ပဲ ရွိေသးတယ္။ မိဘေတြနဲ႔အတူလာတယ္၊
ဆိုင္ကယ္ေမာင္းတာ က အေဖ၊ အေမလုပ္သူက ျပည့္တန္ဆာဆိုေတာ့ ဧည့္သည္နဲ႔ အခန္းတက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ
အေဖလုပ္တဲ့သူက ကေလးကိုႏို႔ဘူးတိုက္ၿပီး အျပင္ကေစာင့္တယ္။ ကေလးအေမ အခန္းတက္ၿပီးတာနဲ႔ သားအမိ၊
သားအဖသုံးေယာက္ ဆိုင္ကယ္နဲ႔အတူတူ ျပန္သြားၾကတယ္။ အဲလိုပဲ အေမနဲ႔ သမီး ျပည့္တန္ဆာ႐ုံ တ႐ုံထဲမွာ
အတူတူ အလုပ္လုပ္ၾကတာလည္းရွိတယ္။ မဲေဆာက္မွာ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာေတြရဲ႕ အျဖစ္ကေတာ့ ေျပာလို႔ေတာင္
ယုံႏိုင္စရာမရွိတဲ့ အေျခအေနေတြ ျဖစ္ကုန္ၿပီ” ဟု ေျပာသည္။

ဆႏၵအေလ်ာက္ ျပည့္တန္ဆာလုပ္သူ မ်ားလာ
သို႔ေသာ္ ထိုင္းႏိုင္ငံ၌ ျပည့္တန္ဆာအလုပ္ လာလုပ္ၾကသည့္ ျမန္မာမိန္းကေလး အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ကိုယ့္
သေဘာနဲ႔ကိုယ္ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိနဲ႔ လာလုပ္ၾကသူ မ်ားလာသည္။ ယခင္က ျပည့္တန္ ဆာ လူသစ္တေယာက္ရ
ရန္ အခက္ခဲရွိေသာ္လည္း လြန္ခဲ့သည့္ (၁၀) ႏွစ္ေက်ာ္ခန္႔မွစၿပီး မဲေဆာက္ႏွင့္ ျပည္တြင္းမွပြဲစားမ်ား အခ်ိတ္
အဆက္ လုပ္လာၾကသည့္အတြက္ ယခင္လိုအေျခေန မ်ဳိး မဟုတ္ေတာ့သည့္အေၾကာင္းကို ျပည့္တန္ဆာဘ၀မွ
နားၿပီး ျပည့္တန္ဆာ႐ုံေထာင္ထားသူ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးတဦးက ေျပာသည္။

သူမက “က်မ ဒီအလုပ္ကို အသက္ (၁၈) ႏွစ္ေလာက္က လုပ္လာတာ၊ အခု (၄၀) ေက်ာ္ၿပီ။ က်မတို႔ေခတ္က လူသစ္တေယာက္ရဖို႔ဆိုတာမလြယ္ေတာ့ အလုပ္ရွင္ေတြကလည္း နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးသုံးၿပီး လူသစ္ရွာေဖြခဲ့ရတယ္။
အခုဆိုရင္ ျမန္မာျပည္မွာ စား၀တ္ေနေရး အက်ပ္အတည္းရွိ ေတာ့ ျပည္တြင္းမွာရွိတဲ့ ပြဲစားကေနတဆင့္ ကိုယ္
လိုခ်င္တဲ့ ပုံပန္းသဏၭာန္၊ အရြယ္အစားအမ်ိဳးမ်ိဳး မွာလို႔ရတဲ့အထိ ျဖစ္သြားၿပီ။ က်မတို႔႐ုံက အထက္တန္းလႊာ႐ုံ
မဟုတ္ဘူး၊ ေ၀ေနယ်ေတြအတြက္ဖြင့္ထားေတာ့ သာမန္လက္လုပ္လက္စား အလုပ္သမားေတြအလာမ်ားတယ္။
အခန္းတခါ တက္ရင္ ဘတ္ (၂၀၀) ပဲယူတယ္။ က်မတို႔နဲ႔ ေကာင္မေလးေတြက တေယာက္တ၀က္ ယူရတယ္။
သူတို႔ကို တလတခါ ေငြရွင္းေပးရတယ္။ တခ်ိဳ႕ ႀကိဳထုတ္တဲ့လူလည္း ရွိတယ္။ ေငြရွင္းတဲ့ အခ်ိန္က်ရင္ အိမ္လခ
နဲ႔ ပုလိပ္ေၾကး တေယာက္ (၁,၀၀၀) ႏုတ္တယ္။ သူတို႔ကို ထမင္းေပးတယ္၊ ဟင္းဖိုး (၁) ေန႔ (၂၀) ေပးတယ္။
မဲေဆာက္မွာ တႏိုင္တပိုင္အိမ္႐ုံအပါ၀င္ လက္ရွိဖာ႐ုံ (၂၀) ေလာက္ရွိတယ္။ ႐ုံတိုင္း ပုလိပ္ကို လစဥ္ေၾကးေပးရ
တယ္။ တလ (၈,၀၀၀) ကေန (၁၀,၀၀၀) ၾကားရွိတယ္။ လိုင္းေၾကးေပးထားေတာ့ အဖမ္းအဆီးရွိရင္ ႀကိဳေရွာင္
လို႔ရတယ္။ ဘန္ေကာက္ကလာတဲ့ အထူးအဖြဲ႔တို႔၊ စီမံခ်က္အဖြဲ႔စုံတို႔က်ေတာ့ သူတို႔လည္းဘာမွလုပ္ေပးလို႔မရဘူး။
မႏွစ္က က်မတို႔႐ုံကို ၀င္ဖမ္းေတာ့ က်မေယာက်္ားကို ဖာ႐ုံေထာင္မႈနဲ႔ ႐ုံးတင္တာ ေထာင္ (၂) ႏွစ္နဲ႔ (၇) လက်
သြားတယ္” ဟု ေျပာသည္။

ယခင္က ျပည့္တန္ဆာလုပ္ငန္းကို ေဒသခံလူမ်ိဳးမ်ားက ဦးစီးလုပ္ကိုင္ၾကရာမွ ယခုအခါ ျမန္မာမ်ား ကိုယ့္နည္း
ကိုယ့္ဟန္ျဖင့္ နားလည္မႈယူကာ “အိမ္ဘိ” ဟုေခၚသည့္ (ျပည့္တန္ဆာ) အိမ္႐ုံမ်ားေထာင္ၿပီး ကိုယ့္အဆက္
သြယ္ႏွင့္ကိုယ္ လုပ္စားၾကသည္ဟု လက္ရွိ မဲေဆာက္ ျပည့္တန္ဆာ႐ုံတခုမွ ေခါင္းတဦးျဖစ္သူ ကိုအာႏုိးက

ကိုအာႏုိးက “ကိုယ့္ျမန္မာေတြအခ်င္းခ်င္း အိမ္႐ုံေထာင္ၿပီး လုပ္စားၾကေတာ့ ပိုၿပီး တြက္ေျခကိုက္ တယ္။ ဟန္ျပ
အေနနဲ႔ အိမ္ေရွ႕မွာ ေစ်းဆိုင္ေလး ဖြင့္ထားမယ္၊ စက္ခ်ဳပ္ဆိုင္ဖြင့္ထားမယ္။ ဟုိတယ္တို႔၊ တည္းခိုခန္းတို႔၊ အျပင္
ေအာ္ဒါတို႔ သြားဖို႔ၾကေတာ့ ဆိုင္ကယ္နဲ႔လုိက္ပို႔ေပးရတယ္။ တခ်ိဳ႕ မိန္းကေလးေတြက မိသားစုရွိေတာ့ ေအာ္ဒါ
လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ဖုန္းနဲ႔ပဲ အဆက္သြယ္လုပ္ရ တယ္” ဟု ေျပာသည္။

ညိဳညိဳဟု အမည္ရွိသည့္ အသက္ (၂၅) ႏွစ္၀န္းက်င္ မိန္းကေလးကလည္း သူမအလုပ္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ ရယ္
ရယ္ေမာေမာျဖင့္ ယခုကဲ့သို႔ ရွင္းျပသည္။

“ဧည့္သည္ေခၚလို႔ ဟုိတယ္ကိုသြားရင္ က်မေယာက္်ားက ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္နဲ႔ လိုက္ပို႔တယ္။ အလုပ္သြားရင္
တခါတေလ ကေလးပါေခၚသြားရတယ္။ က်မသားေလးက (၁) ႏွစ္ခြဲပဲရွိေသး တယ္။ က်မဧည့္သည္နဲ႔ အခန္း
တက္ရင္ က်မေယာက်္ားက ကေလးကိုႏို႔ဘူးတိုက္ရင္း အျပင္က ေစာင့္တယ္။ လူေတြက က်မတို႔လိုလူေတြကို
အျပစ္ေျပာခ်င္ၾကတယ္။ က်မက ခႏၶာကိုယ္ကိုပဲ ေရာင္းတာပါ၊ က်မေမတၱာနဲ႔ ႏွလုံးသားကေတာ့ လင္နဲ႔ကေလး
ေပၚမွာ အျပည့္အ၀ရွိပါတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ကို ဂ႐ုမစိုက္ႏုိင္ဘူး၊ ကိုယ့္ကို ထမင္းေကၽြးတာမွမဟုတ္ဘဲ။ က်မတို႔
လို ျမန္မာမိသား စု မဲေဆာက္တခြင္မွာ ရာနဲ႔ခ်ီရွိပါတယ္။ က်မေယာက္်ား ပန္းရန္လုပ္ရင္ တေန႔ (၁၀၀) ထက္ပို
မရဘူး၊ မိဘေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြကို ကူညီဖို႔မေျပာနဲ႔၊ ကိုယ္ေတာင္ ထမင္းနပ္မွန္ဖို႔ မလြယ္ဘူး။ အဲ့ဒီေတာ့
ေယာက္်ားက ကေလးထိန္း၊ အႀကိဳအပို႔လုပ္ေပါ့။ ေအာ္ဒါတခါ သြားရင္ (၅၀၀) ရတယ္၊ (၁) နာရီေတာင္မၾကာ
ဘူး၊ ညအိပ္ရင္ (၁,၅၀၀) ရတယ္။ ဗမာျပည္က မိသားစုေတြကို မ်က္ႏွာမ ငယ္ေအာင္ အိမ္နဲ႔ယာနဲ႔ျဖစ္ေအာင္
ကူညီႏိုင္ခဲ့တယ္။ က်မတို႔လို အိမ္ေထာင္သည္ေတြ ဒီအလုပ္ လုပ္စားတာ မဲေဆာက္မွာ ရာနဲ႔ခ်ီရွိတယ္။ ဒီအလုပ္
က မိုးရြာတုန္း ေရခံရတာ၊ အရြယ္ရလာရင္ ဘယ္သူမွ ကိုယ့္ကိုသုံးေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ အဓိကကေတာ့ လင္
မယားခ်င္း နားလည္မႈ ရွိဖို႔ပဲလိုတယ္” ဟု ေျပာသည္။

ပန္းဦးေရာင္းရာမွ ျပည့္တန္ဆာေလာကတြင္ က်င္လည္ခဲ့ရသူ အသက္ (၁၉) ႏွစ္အရြယ္ မေႏြးေႏြးက သူ႕အျဖစ္
ကုိ ျပန္ေျပာင္း ေျပာဆုိရာမွာ “သမီးေက်ာင္း (၅) တန္းထိေနခဲ့ဖူးတယ္၊ ေမာ္လၿမိဳင္ကပါ။ ဟိုမွာသမီးတို႔ေမာင္ႏွမ
(၄) ေယာက္ရွိတယ္။ သမီးကအႀကီးဆုံး၊ အေမက သေဘၤာဆိပ္မွာ အေၾကာ္ေရာင္းတယ္။ ေစ်းထဲမွာ ေန႔ျပန္တိုး
ယူၿပီး အရင္းအႏွီးလုပ္ရတယ္။ အေဖက ေလျဖတ္ထားတယ္၊ လမ္းမေလွ်ာက္ႏိုင္ဘူး။ အေမ့လုပ္စာနဲ႔ မိသားစု
ဘ၀ ဘယ္လိုမွရပ္တည္လို႔မရဘူး။ ေန႔စားလုပ္ရင္ (၁,၅၀၀) က်ပ္ထက္ပိုမရဘူး၊ ဆန္ (၁) ျပည္က (၁,၀၀၀)
ေက်ာ္တယ္။ က်မတို႔အိမ္မွာ မနက္(၁) ျပည္၊ ည(၁) ျပည္ခ်က္ရတယ္။ ေနာက္ဆုံး အေမနဲ႔သမီး မဲေဆာက္မွာ
အလုပ္လာရွာတယ္။ ၾကက္သြန္ခြာတယ္၊ ပန္းရန္လုပ္တယ္၊ အလုပ္က အဆင္မေျပတဲ့ၾကားထဲ ပုလိပ္က ခဏ
ခဏဖမ္းေတာ့ ေနာက္ဆုံးမွာ သမီးတို႔နယ္ကပဲ ေခါင္းလုပ္ တဲ့လူနဲ႔ ဆက္မိတယ္။ အေမက က်မကို မိသားစု
အတြက္ က်မကုိေရာင္းဖို႔ေျပာေတာ့ လက္ခံ လိုက္တယ္။ ဘတ္ (၁၅,၀၀၀) နဲ႔ ေစ်းတည့္သြားတယ္။ ေခါင္းနဲ႔
တ၀က္စီရတယ္။ သမီးနဲ႔ အိပ္တဲ့ ထိုင္းသူေဌးက သနားလို႔ဆိုၿပီး မုန္႔ဖိုး ဘတ္ (၃,၀၀၀) ေပးတယ္။ ရတဲ့ေငြ
ေတြကို အေမ့ကိုေပးၿပီး အိမ္ျပန္ခိုင္းလိုက္တယ္။ ကိုယ့္ေအာက္က လူေတြက ေက်ာင္းေနေတာ့ အိမ္ကို လစဥ္
ပိုက္ဆံပို႔ ေပးရတယ္။ ပါကင္ေဖာက္တဲ့ကိစၥက ဒီလိုရွိပါတယ္။ ပထမတႀကိမ္ ေဖာက္ရင္ (၁၅,၀၀၀)၊ ဒုတိယ
အႀကိမ္မွာ (၈,၀၀၀)၊ တတိယအႀကိမ္မွာ (၃၀၀၀) ေလာက္ရတယ္။ သုံးႀကိမ္စလုံး သမီးကို လုပ္တဲ့ အဖိုးႀကီး
ေတြ ကြန္ဒုံးမသုံးၾကဘူး။ ေနာက္မွ ျပန္စဥ္းစားၿပီး ေတာ္ေတာ္ ေၾကာက္သြား တယ္။ မဲေဆာက္ေဆးရုံႀကီးမွာ
ေဆးစစ္ေတာ့ ဒီေန႔ထိ ဘာေရာဂါမွေတာ့ မရွိ္ေသးဘူး” ဟု ေျပာသည္။

မဲေဆာက္ၿမိဳ႕ရွိ ျပည့္တန္ဆာမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ ျပည့္တန္ဆာမ်ားသည္ မဲေဆာက္ေဆး ႐ုံႀကီးတြင္ (၃) လ
တႀကိမ္ ေသြးစစ္ၾကရၿပီး (၁) ပတ္တခါ သားအိမ္စစ္ေဆးမႈ ခံယူရသည္ဟု မဲေဆာက္ေဆး႐ုံႀကီးမွ အထက္တန္း
သူနာျပဳတဦးက ေျပာၾကားသည္။ ေဆး႐ုံႀကီးႏွင့္ျပည့္တန္ ဆာ႐ုံမ်ား အၿမဲတမ္းအဆက္အသြယ္ရွိေၾကာင္း၊ လိင္မႈ
ဆိုင္ရာ ေရာဂါမ်ားကူးစက္မႈမျဖစ္ရေအာင္ ပညာေပးအစီစဥ္မ်ားကို ေဆး႐ုံႀကီးႏွင့္ အစိုးရမဟုတ္ေသာ အဖြဲ႔အခ်ိဳ႕
မွ အကူညီေပး လုပ္ေဆာင္ လ်က္ရွိေၾကာင္း ရွင္းျပသည္။

ေဆးစစ္မႈႏွင့္ ပတ္သက္၍ သြယ္သြယ္အမည္ရွိ မိန္းကေလးက “ေဆးပုံမွန္စစ္ရတာကေတာ့ ကိုယ့္အတြက္ပဲ။
ေဆးလာမစစ္တဲ့လူကို ေဆး႐ုံက သူေဌးမဆီ ဖုန္းနဲ႔ဆက္ၿပီးတိုင္ၿပီဆိုရင္ အတိုင္ခံရတဲ့လူကို ေငြရွင္းတဲ့ရက္မွာ
ဒဏ္ေငြ (၅၀၀) ျဖတ္တယ္။ ေရာဂါျဖစ္ၿပီး ေသတဲ့လူေတြ ရွိေတာ့ရွိတယ္။ ၾကာၾကာမွတခါ ျဖစ္တာပါ။ ဧည့္သည္
ေတြကို ကြန္ဒုံးစြပ္ခိုင္းဖို႔၊ ကြန္ဒုံးမပါဘဲ မလုပ္ၾကဖို႔ သတိေတာ့ထားရတယ္။ ဖာက်ိဳးရင္ ေဆးထိုးလို႔ရေပမယ့္
ေအအိုင္ဒီအက္စ္ ျဖစ္ရင္ေတာ့ ဘ၀ဆုံးၿပီ။ တခ်ိဳ႕ဧည့္သည္ေတြက မူးမူး႐ူး႐ူးနဲ႔ အစြပ္ကိုမသုံးခ်င္ဘူး၊ တခ်ိဳ႕က်
ေတာ့လည္း လုပ္ရင္းတန္းလန္းနဲ႔အစြပ္ကိုခိုးျဖဳတ္တာလည္းရွိတယ္။ အႏၱရယ္မ်ားေတာ့ေခ်ာ့ေမာ့ၿပီးေျပာရတယ္။
ေျပာလို႔မရတဲ့အဆုံး ကိုယ္ပဲ အမ်ိဳးသမီးကြန္ဒုံး သုံးရတယ္။ ဘန္ေကာက္မွာ အလုပ္ရမယ္၊ လစာေကာင္းတယ္၊ ေငြလည္းႀကိဳယူလို႔ရတယ္ဆိုၿပီး ပြဲစားက အိမ္ကို ျမန္မာေငြ (၂) သိန္းေပးခဲ့တယ္။ ဒီေရာက္မွပဲ ဒီဘ၀ေရာက္ခဲ့
႒ရတာပါ။ အယုံမလြယ္ၾကဖို႔ ဗမာျပည္က လူေတြကို သိေစခ်င္တယ္” ဟုု ေျပာသည္။

ရန္ကုန္သူ ျဖဴျဖဴကလည္း “သမီးက ဒီအလုပ္ကို ရန္ကုန္မွာကတည္းက လုပ္တာပါ။ မဲေဆာက္မွာက လိမၼာရင္
ေငြစုၿပီး အိမ္ကိုေငြပို႔ႏိုင္ေသးတယ္။ ရန္ကုန္မွာက ျပည့္တန္ဆာလုပ္တဲ့ လူမ်ားၿပီး ေပ်ာ္ပါးႏိုင္တဲ့ လူေတြကနည္း
ေတာ့ တြက္ေျခမကိုက္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ မဲေဆာက္ကို လာတာပါ။ ရန္ကုန္မွာက ဆယ္အိမ္မႉး၊ ရာအိမ္မႉး၊ ရဲ၊ မီး
သတ္ေတြက အလကားေခၚတာကမ်ားေတာ့ ဒီဘက္ထြက္လာတာက ပိုေကာင္းတယ္ဆိုၿပီး မဲေဆာက္ကို အရင္
ေရာက္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ အဆက္အသြယ္နဲ႔ေရာက္လာတာပါ။ ဒီမွာက ပုလိပ္ေၾကးေလာက္ပဲေပးရတယ္။
ဒါကို က်မတို႔ နားလည္ပါတယ္။ ဖာသည္နဲ႔ရဲဆိုတာက ကိုင္းကၽြန္းမွီ၊ ကၽြန္းကိုင္းမွီပဲ” ဟု ေျပာသည္။

အလုပ္သမား ျမန္မာျပည့္တန္ဆာမ်ားလည္းရွိ
အေျခေနအရပ္ရပ္၏ တြန္းပို႔မႈေၾကာင့္ မဲေဆာက္ရွိ အထည္ခ်ဳပ္စက္ရုံမ်ားမွ အလုပ္သမမ်ားလည္း ျပည့္တန္ဆာ
ေလာကအတြင္း ေရာက္ရွိမႈမ်ားရွိသည္။ ျပည္တြင္းရွိမိဘမ်ားမွာ အလုပ္အကိုင္ႏွင့္ စား၀တ္ေနေရးျပႆနာမ်ား
အျပင္ တရားမ၀င္ ထီေလာင္းကစားမႈမ်ားေၾကာင့္ အုိးေပ်ာက္၊ အိမ္ေပ်ာက္ျဖစ္ကာ ပို႔သမွ်ေငြ အလ်ဥ္မမီျဖစ္ၿပီး
ေငြေနာက္ လိုက္ရင္းျဖင့္ ျပည့္တန္ဆာျဖစ္သြား သူမ်ားလည္း အမ်ားအျပားရွိသည္ဟု အိမ္ရုံတြင္ လုပ္ကိုင္ေန
သူတဦးကလည္း ေျပာသည္္။

မဲေဆာက္ရွိ အႏွိပ္ခန္းမ်ား၊ ကာရာအိုေကဆိုင္မ်ား၊ စားေသာက္ဆိုင္စားပြဲထိုးမ်ားတြင္ ျမန္မာ မိန္းကေလးမ်ား
အမ်ားစု လုပ္ကိုင္ေနၾကသည့္ အေၾကာင္းကို စားပြဲထိုးျမန္မာအမ်ိဳးသမီး မႏြဲ႕က “တခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း ေရာက္
ခါစမွာ ရွက္ေတာ့ ႐ုိး႐ုိးစားပြဲထိုးပဲလုပ္တယ္။ အိမ္က ခဏခဏ ပိုက္ဆံမွာတာလည္းပါတယ္၊ ကိုယ္ကလည္း
မဲေဆာက္မွာ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ နဲ႔ အိမ္နဲ႔ေနခ်င္တာလည္းပါတယ္။ ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္း အရင္ေရာက္တဲ့သူေတြ
ကလည္း စည္း႐ုံး ေတာ့၊ ဆိုင္ပိတ္ခ်ိန္ မနက္ (၂) နာရီဆိုရင္ ဧည့္သည္ေတြနဲ႔ လိုက္အိပ္ေတာ့ တေခါက္ကို
(၁,၀၀၀) ေလာက္ရတယ္။ ဆိုင္မွာရတဲ့လခက (၁) လ သုံးေလးေထာင္ထက္ မပိုဘူး။ ဒီလိုပဲ အတုျမင္အတတ္
သင္ရာကေန ျဖစ္သြားၾကတာပါ။ အႏွိပ္သည္ေလာကမွာလည္း ေငြရလြယ္ေတာ့ ဗမာျပည္ကလာတဲ့ မိန္းကေလး
ေတြ တေန႔ထက္တေန႔ ပိုပိုမ်ားလာတယ္။ အႏွိပ္သည္ေတြက် ေေတာ့ တခါႏွိပ္ရင္ (၂) နာရီကို ဘတ္ (၂၄၀)
ကိုယ္က (၁၀၀) ပဲရတယ္၊ က်န္တာက အလုပ္ရွင္ ယူတယ္။ ေနထိုင္စားေသာက္ေရးကိုေတာ့ သူတို႔တာ၀န္ယူ
တယ္။ အဲဒီကေန အစျပဳၿပီး ေနာက္ ဆုံး ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေရာင္းစားတဲ့ဘ၀ကို ေရာက္သြားတာေတြ အမ်ားႀကီးရွိ
တယ္”ဟု ေျပာသည္။

ဘြဲ႕ရမ်ား၊ ေက်ာင္းဆရာမမ်ားပါ ျပည့္တန္ဆာျဖစ္
ျမန္မာျပည့္တန္ဆာေလာကတြင္ ဘဲြ႔ရေက်ာင္းသူမ်ား၊ ျပည္တြင္းတြင္ ေက်ာင္းဆရာမျဖစ္ခဲ့သူမ်ား၊ သူနာျပဳျဖစ္ခဲ့
သူမ်ား၊ ဆယ္တန္းေအာင္သည့္ မိန္းကေလးမ်ားမွာ ထိုင္း-ျမန္မာနယ္စပ္ၿမိဳ႕မ်ားျဖစ္ သည့္ ရေနာင္း၊ မဲေဆာက္၊
မယ္ဆိုင္ေဒသမ်ားႏွင့္ ဘန္ေကာက္တြင္ အမ်ားအျပားလုပ္ကိုင္လ်က္ ရွိသည္ကို မိစန္းဟု အမည္ခံယူထားသည့္
မဲေဆာက္ေရာက္ အထက္တန္းျပဆရာမ တဦးက လည္း ရင္ဖြင့္ေျပာၾကားသည္။

သူမက “ဒီအလုပ္ကို ဘယ္သူမွမလုပ္ခ်င္ပါဘူး။ ျမန္မာျပည္မွာ ဘြဲ႔ရၿပီးလုပ္စရာ အလုပ္မရွိဘူး။ ရွိျပန္ေတာ့လည္း
၀န္ထမ္းလစာနဲ႔ ကုန္ေစ်းႏႈန္းက ဘယ္လိုမွဆက္စပ္လို႔ မရဘူး။ လက္ရွိျမန္မာျပည္အေျခေနနဲ႔ဆိုရင္ လူေမႊးေျပာင္
ဖို႔ မလြယ္ဘူး။ စကားႀကီး စကားက်ယ္ ေျပာတယ္လို႔ ေတာ့ မထင္ပါနဲ႔၊ က်မတို႔က စနစ္ဆိုးႀကီးရဲ႕ သားေကာင္
ေတြပါ။ ဘြဲ႔ရ ေက်ာင္းဆရာမေတာင္ လူေမႊးမေျပာင္ဘူးဆိုေတာ့ သာမန္လူဆိုရင္ ပိုဆိုးၿပီေပါ့။ ေက်ာင္းဆရာမ
ျဖစ္ၿပီး ဖာသည္ လုပ္ရေကာင္းလားဆိုၿပီး က်မကိုအျပစ္ေျပာတဲ့လူလည္း ရွိပါတယ္။ က်မ သူတို႔ကို နားလည္
ေပးလိုက္ပါတယ္။ ဂ်င္မေလးဂ်မ္းသီခ်င္းထဲကလိုေပါ့၊ ဂ်င္ဆိုတာ သူ႔ဖာသာသူ မလည္တတ္ပါဘူး။ လည္ေအာင္
ဖန္တီးေပးတဲ့ အဓိကတရားခံ မရွိေတာ့တဲ့ အခ်ိန္က်ရင္ ဂ်င္မေလးေတြ ကံေကာင္းလာမွာပါ” ဟုေျပာသည္။

(ဤသတင္းေဆာင္းပါးပါ ကာယကံရွင္မ်ား၏အမည္ရင္းမ်ားကုိ လႊဲေျပာင္းထားသည္)


ေရွ႕ေန ဦးၾကည္၀င္းႏွင့္ ေခတ္ၿပိဳင္ ဆက္သြယ္ ေမးျမန္းခ်က္

(၅-၉-၀၈)။ ။

ေရွ႕ေန ဦးၾကည္၀င္းအား စက္တင္ဘာ (၁) ရက္က ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ ထပ္မံေတြ႕ဆုံခြင့္ျပဳလုိက္သည္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ဆက္ဆံေရး၀န္ႀကီး ဦးေအာင္ၾကည္ကို မေတြ႕လိုသည့္ ကိစၥအပါအ၀င္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ေနာက္ဆံုးအေျခအေနမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ေရွ႕ေန ဦးၾကည္၀င္းအား ေခတ္ၿပိဳင္သတင္းေထာက္ ပီတာေအာင္က ဆက္သြယ္ ေမးျမန္းခဲ့သည္။ နအဖ သတင္းစာေတြမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ဦးေအာင္ၾကည္နဲ႔ ေတြ႕ဆံုေရးႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ေရွ႕ေနဦးၾကည္၀င္းမွလြဲၿပီး မည္သူ႔ကိုမွ် မေတြ႕လိုေသးေၾကာင္း ဦးၾကည္၀င္းအား ေျပာသည္ဆုိသည့္ ကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ေမးျမန္းရာ ေရွ႕ေန ဦးၾကည္၀င္းက ယခုကဲ့သို႔ စတင္ေျဖၾကားသည္။

ေျဖ။ ။ ဒီလိုပါဗ်ာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ၾကည္နဲ႔ (၂) ရက္ေန႔မွာ ေတြ႕ဆံုဖုိ႔ရာ အာဏာပိုင္မ်ား စီစဥ္ထားခ်က္။ အဲဒါက က်ေနာ့္ကိုမွာလိုက္ေတာ့ က်ေနာ္က ေဒၚစုကိုေျပာျပတယ္ေလ။ ဒီလုိစီစဥ္ထားတယ္လို႔ေျပာပါတယ္လို႔၊ အဲေတာ့ က်ေနာ္ျပန္ထြက္တဲ့အခါက်ေတာ့ အဲဒီကိစၥနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ သူ႔ရဲ႕သေဘာထား ျပန္ေျပာပါဆိုေတာ့ သူက ေတာ္ေတာ္ေလး ေမာေနတယ္ေပါ့ဗ်ာ။ I am tired တဲ့ I need a little rest ဆိုၿပီးေတာ့ အဲလိုေျပာတယ္ဗ်။ ေျပာၿပီးေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ၾကည္ကိုေတာ့ က်ေနာ္မွတ္စုေလး ေရးထားတယ္။ မွတ္စုမွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ အတိုင္းဖတ္ျပမယ္ေနာ္၊ ဦးေအာင္ၾကည္နဲ႔ ေတြ႕ဆံုရန္ဆႏၵရွိေၾကာင္း ႏွင့္ ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါတယ္ဆိုတာလည္းေျပာပါတဲ့။ အသိေပးပါတဲ့။ သုိ႔ေသာ္ လက္ရွိ အေျခအေနဟာ ေဆာင္ရြက္္စရာေတြ မၿပီးျပတ္ဘဲရွိေနတဲ့အတြက္ ေတြ႕ဆံုရန္မျဖစ္ႏိုင္ေသးလုိ႔ နားလည္ ခြင့္လႊတ္ေပးေစ လိုေၾကာင္း အဲလိုေျပာတယ္ဗ်။

ေမး။ ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ေဒါက္တာတင္မ်ဳိး၀င္းနဲ႔ အဲဒီေန႔လည္း မေတြ႕ႏိုင္ဘူးလုိ႔ ေျပာလိုက္ တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ဆရာတင္မ်ဳိး၀င္းနဲ႔ မေတြ႕ရတဲ့အေၾကာင္းကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ဆရာ့ကို ဘယ္လိုေျပာလုိက္တာပါလဲ။

ေျဖ။ ။ ဆရာတင္မ်ဳိး၀င္းနဲ႔ မေတြ႕ႏိုင္တာကလည္း အဲဒီဟာနဲ႔ ဆက္ႏြယ္သြားတာပဲ။ မက္ေဆ့ခ်္ ေပးတာ လည္း ဆရာတင္မ်ဳိး၀င္းက ဒီေန႔ေန႔လယ္၀င္မယ္၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ၾကည္နဲ႔ ေနာက္ေန႔ ေတြ႕မယ္ဆိုေတာ့ အဲဒီ (၂) ခ်က္ကို သတင္းတပ္ဖြဲ႕က မွာၾကားလိုက္တယ္။ မွာၾကားေတာ့ အဲဒါ ေတြေျပာေတာ့ သူ႔ရဲ႕တုံ႔ျပန္ခ်က္က တေပါင္းတည္းလိုပါပဲ။

ေမး။ ။ ေဒါက္တာတင္မ်ဳိး၀င္းနဲ႔ လစဥ္ ပထမပတ္ ၾကာသပေတးေန႔တိုင္းမွာေတြ႕ဆံုဖုိ႔ မူလက သေဘာတူထားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာေၾကာင့္ ဆရာနဲ႔ တရက္တည္း ေတြ႕ဖုိ႔ျဖစ္လာရတာလဲ သိခ်င္ပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ က်န္းမာေရးအေျခအေန စိုးရိမ္ေနရလို႔လား၊ တျခားအေၾကာင္းေၾကာင့္လား ဘာေၾကာင့္လို႔ထင္ပါလဲ။

ေျဖ။ ။ က်ေနာ္လည္းအဲလိုပဲနားလည္တယ္။ ၾကာသပေတးေတာင္ ပထမၾကာသပေတးေပါ့။ အဲဒါေပါ့ဗ်၊ က်ေနာ္လည္း သိပ္ေတာ့မရွင္းဘူးဗ်။ အက္စ္ဘီကလည္း က်ေနာ့္ကို အဲဒီအခ်က္ေတာ့မေျပာဘူးဗ်။ က်ေနာ္လည္း အဲဒီအခ်က္ေတာ့မေမးျဖစ္ဘူး။ သူက (၁) ရက္ေန႔ ေကာက္ လုပ္လုိက္ေရာ ေနာက္ဆံုး စစ္တာက ဆရာတင္မ်ဳိး၀င္းက ၾသဂုတ္လ (၁၇) ရက္ေန႔ (၁) ရက္ဆိုေတာ့ (၁၄) ရက္ပဲ ႏွစ္ပတ္အတြင္း ျပန္စစ္တဲ့သေဘာေပါ့။ ႏွစ္ပတ္အတြင္း မစစ္ရဘူးလို႔လည္း မဆိုပါဘူး။ က်ေနာ္ အဲဒီအပိုင္းေတာ့ အဲေလာက္ပဲေျပာႏိုင္မယ္။ ေဒၚစုကေတာ့ တေပါင္းတည္း ေျဖလိုက္တယ္။ ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းေနတယ္။ နားေတာ့နားခ်င္တယ္လို႔ေျပာပါတယ္။

ေမး။ ။ က်ေနာ္တို႔နားလည္ထားတာက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ သူ႔ရပိုင္ခြင့္ေတြအတြက္ ေတာင္းဆို ေနတယ္။ အဲဒီလို ေတာင္းဆိုေနတဲ့ ကာလမွာ ျပင္ပကအစားအေသာက္လည္းမယူဘူး၊ ျပင္ပက ပုဂၢိဳလ္ေတြနဲ႔လည္း မေတြ႕ဆံုဘူးလုိ႔ နားလည္ထားပါတယ္။ ဆရာသိထားတာကေရာ ဘယ္လိုပါလဲ။

ေျဖ။ ။ မူလရပိုင္ခြင့္ေတြ အကုန္လံုးအဆင္မေခ်ာေသးဘူး ဆိုၾကပါစို႕ေလ။ အဲလိုျဖစ္လို႔လည္း ပါမယ္ ထင္တယ္။ အဲလိုႀကီးေတာ့ က်ေနာ္အတိအက်မသိဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဟုတ္လည္း ဟုတ္ႏိုင္ပါတယ္။ မူလ ရပိုင္ခြင့္ေတြကိစၥကို အခုမနက္က စာတေစာင္ပို႔လုိက္ၿပီး သတင္းတပ္ဖြဲ႕ကို အခုဆက္ေရးေနတယ္၊ ရပိုင္ခြင့္ေတြ ေတာင္းဆိုညိႇႏိႈင္းဖို႔ကလည္း က်ေနာ့္တာ၀န္ျဖစ္ေနတယ္။ သိပ္လည္းမမ်ားလွပါဘူး။ က်ေနာ္တုိ႔လုပ္ေနတယ္လို႔ပဲ ေျပာပါရေစ။

ေမး။ ။ ဆရာနဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ေတြ႕တဲ့အခါမွာ ဆရာ့ကို အမႈအယူခံ၀င္ဖုိ႔ ကိစၥကလြဲၿပီး တျခား ကိစၥေတြ မေျပာရဘူးလို႔ အာဏာပိုင္ေတြက ေျပာထားတယ္လုိ႔ သတင္းေတြၾကားရပါတယ္ ဆရာ။ ဒါေပမယ့္ ဆရာသြားတဲ့အခါမွာ ဦးေအာင္ၾကည္တုိ႔ ဆရာတင္မ်ဳိး၀င္းတို႔နဲ႔ေတြ႕ဖုိ႔ ကိစၥကို အာဏာပိုင္ေတြက ကိုယ္တိုင္ မသြားဘဲ ဆရာနဲ႔ လူႀကံဳပါးၿပီးေျပာလိုက္တဲ့အေပၚမွာ ဆရာ ဘယ္လိုသေဘာရပါသလဲ။

ေျဖ။ ။ အဲလိုေတာ့ က်ေနာ့္ကို မတားပါဘူး။ အဲလိုမရွိဘူး။ က်ေနာ့္ကို အဲလိုမမွာပါဘူး။ မေျပာတတ္ဘူး။ က်ေနာ္သြားတဲ့ေန႔နဲ႔ ႀကံဳလုိ႔နဲ႔တူပါရဲ႕ အဲဒါေတာ့မေျပာတတ္ဘူး။

ေမး။ ။ အာဏာပိုင္ေတြက ဦးေအာင္ၾကည္နဲ႔ေတြ႕ဖုိ႔ကိစၥ ဆရာနဲ႔လူႀကံဳပါးတဲ့ကိစၥ၊ ဂမ္ဘာရီနဲ႔ေတြ႕ဖို႔ကိစၥ တုန္းကလည္း အသံခ်ဲ႕စက္နဲ႔ ေအာ္တဲ့ကိစၥေၾကာင့္ မေတြ႕တာလုိ႔ ယူဆသူေတြ ရွိပါတယ္။ ဆရာ့ အျမင္ကေရာ ဘယ္လိုရွိပါသလဲ။

ေျဖ။ ။ မေျပာတတ္ဘူးဗ်ာ အဲဒါေတာ့။ ဒါေပမယ့္ ေဒၚစုက အဲလိုမေျပာပါဘူး။

ေမး။ ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ျပင္ပက အစားေသာက္လက္မခံဘဲ ေနတာၾကာၿပီဆိုေတာ့ ဆက္ၿပီး ဒီအတုိင္းဆက္ေနမယ္ဆိုရင္ ဘယ္လိုျဖစ္လာႏိုင္သလဲခင္ဗ်။ အစာငတ္ခံဆႏၵျပေနတယ္ဆိုတာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ေရာ ဆရာ့ကို ဘာမ်ားေျပာလိုက္ပါေသးလဲခင္ဗ်။

ေျဖ။ ။ က်ေနာ္က ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ေဒၚစုလို႔ က်ေနာ္ အခုဒီကေနျပန္ၿပီးေတာ့ ထြက္သြားလုိ႔ရွိရင္ အျပင္ကိုျပန္ေရာက္သြားရင္ လူေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကလည္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အစာငတ္ခံေနတယ္ ဆိုၿပီး သတင္းျဖစ္တယ္။ ယူဆေနၾကတယ္။ စိုးရိမ္ေနၾကတယ္။ ဒါကလည္း ဗမာျပည္တြင္းသာမကဘဲနဲ႔ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား တျခားစိတ္၀င္စားတဲ့ႏိုင္ငံေတြမွာလည္း အဲဒီစိုးရိမ္မႈေတြျဖစ္ေနၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္မုိ႔လို႔ က်ေနာ့္ကို ပထမဦးဆံုး ေမးမယ့္ေမးခြန္းက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အစာငတ္ခံတယ္ဆိုတာဟုတ္သလား။ ဘယ္လိုေနလဲလို႔ ေမးၾကမယ္လို႔။ အဲဒါဆိုရင္ က်ေနာ္ဘယ္လိုေျဖရမလဲလု႔ိ အဲလုိေမးလိုက္တယ္။ ေမးလိုက္ ေတာ့ ေဒၚ ေအာင္ဆန္းစုၾကည္က က်ေနာ့္ကို ေျပာတာက အန္အယ္လ္ဒီလိုေျပာပါတဲ့။ I am well ,but I am lost some weight တဲ့၊ ဘယ္ေလာက္ weight က်သြားတယ္ဆိုတာေတာ့ ေမးခ်ိန္လည္း မရပါဘူးခင္ဗ်ာ။ သူေျပာတဲ့အတိုင္းသာ မွတ္ထားတာ။ အဲေတာ့ အဲဒီအေပၚမွာ အဓိပၸာယ္ ေကာက္ယူၾကေပါ့။

ေမး။ ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ေတာင္းဆိုခ်က္ေတြထဲက အယူခံ၀င္ဖို႔ကိစၥ၊ ေရွ႕ေနနဲ႔ ေတြ႕ခြင့္လည္းရၿပီ၊ ဆရာ၀န္နဲ႔ေတြ႕ခြင့္လည္းရေနၿပီဆိုေတာ့ အဓိက ဘာေတြက်န္ပါေသးလဲ ဆရာ။

ေျဖ။ ။ ဘာက်န္လဲဆိုေတာ့ သူ႔ ကိုယ္ပုိင္အခြင့္အေရးေတြရွိတယ္။ အခုအေရးယူတဲ့ ဥပေဒ ပုဒ္မ ၉ (စ) မွာ ဘာဆိုလဲဆိုေတာ့ ကန္႔သတ္ထားတဲ့ မူလအခြင့္အေရးမ်ားမွအပတဲ့ က်န္တဲ့မူလ အခြင့္အေရးအားလံုး ခံစား ပိုင္ခြင့္ရွိတယ္တဲ့။ ဆုိေတာ့ အခုကန္႔သတ္တဲ့ မူလအခြင့္အေရးက သံ႐ံုးေတြ၊ ႏုိင္ငံေရးဟိုဒင္းေတြနဲ႔ မေတြ႕ရ ဘူး။ ေနာက္ ဒုတိယက ၿခံထဲမွာပဲ ေနရမယ္ဆိုၿပီး ေျပာတာကိုး။ က်န္တာေတြက က်ေနာ္တုိ႔သိတာက Family က ပို႔တဲ့စာေတြဘာေတြ သူ႔ဆီမေရာက္ဘူးတဲ့။ အဲလိုေျပာတယ္။ ေဘးကစာေတြ ဘာေတြေျပာတာမဟုတ္ဘူး။ Family ဆိုေတာ့ သား (၂) ေယာက္ရွိတယ္။ သား (၂) ေယာက္ဆီက စာေတြဘာေတြလည္း သူ႔ဆီမေရာက္ ဘူးတဲ့။ လြန္ခဲ့တဲ့ (၁) ရက္ေန႔က မဟုတ္ဘူး၊ ဟိုးဘက္တုန္းက ေျပာဘူးတာက ဒီ ဆင္ဆာလုပ္တဲ့ဟာကို သူူလက္ခံတယ္ လုပ္ပါတဲ့။ လုပ္ၿပီးရင္ေတာ့ ေႏွာင့္ေႏွးၾကန္႔ၾကာမႈမရွိဘဲ သူ႔ဆီပို႔ရမယ္တဲ့။ ဆုိေတာ့ ဒါေတြက က်န္တဲ့မူလအခြင့္အေရးေတြ၊ ခံစားပိုင္ခြင့္ရွိတဲ့ မူလအခြင့္အေရးေတြျဖစ္ေနတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ မ်ားမွာ ေပါ့ဗ်ာ၊ ဟိုဟာ ဒီဟာ မူလအခြင့္အေရးေတြဆိုတာလည္း သိတဲ့အတိုင္းပဲ။ ဒုတိယက မဂၢဇင္း Time မဂၢဇင္း၊ Newsweek မဂၢဇင္း ဖတ္ပိုင္ခြင့္ရွိတယ္။ ပိုင္ခြင့္တရပ္အေနနဲ႔ ေပးရမယ္။ ဒါပဲ၊ အဲဒါလည္း က်ေနာ္ျပန္ၾကည့္ၿပီး ၿပီ၊ ကန္႔သတ္တဲ့အထဲမပါဘူးဗ်။ မပါဘဲနဲ႔ မေပးရင္ေတာ့ သက္သက္မဲ့ ဥပေဒကိုလိုက္နာျခင္းမရွိဘူးလို႔ ေျပာရ မွာေပါ့ေနာ္။ အဲဒါေလးေတြ အေရးဆိုေပးရဦးမယ္။ ေနာက္ ေဒၚခင္ခင္၀င္းဆိုလုိ႔ရင္လည္း ပင္စင္သြားမထုတ္ ရဘူး။ အျပင္လည္း မထြက္ရဘူး။ အဲဒါမ်ဳိးေလးေတြေပါ့ဗ်ာ။

ေမး။ ။ ၿပီးခဲ့တဲ့အေခါက္ ဆရာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဆီ သြားတဲ့အခါမွာ ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ တားဆီး မိန္႔ထုတ္ထားတဲ့ကိစၥ အယူခံလႊာမူၾကမ္းကိုေရးၿပီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ေပးခဲ့တယ္လို႔ က်ေနာ္တို႔ သိရ ပါတယ္။ အဲဒီ အယူခံလႊာမူၾကမ္းကို ေနျပည္ေတာ္က တားဆီးမိန္႔ မိတၱဴမရေသးဘဲနဲ႔ ေရးလုိ႔ရပါသလားဆိုတာ ရွင္းျပေပးလုိ႔ရႏိုင္မလားခင္ဗ်ာ။

ေျဖ။ ။ အဲဒါမဟုတ္ဘူး။ အဲဒါ ထိုင္ေစာင့္ရရင္ က်ေနာ္။ က်ေနာ္တုိ႔က ျပည့္စံုခ်င္လို႔ တတ္ႏို္င္သေရြ႕ႀကဳိးစား ၿပီးေတာ့ လုပ္တယ္။ ေနျပည္ေတာ္မွာလည္းသြားမယ္။ တတိယပုဂၢိဳလ္ ေရွ႕ေနလူငယ္ ကိုလႊတ္မယ္။ လႊတ္ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ေတာင္းထားတဲ့စာရွိတယ္၊ အဲဒါေတြရရင္ ပိုျပည့္စံုတာေပါ့။ အခုအယူခံလႊာေရးၿပီးၿပီ။ ၿပီးသြားေတာ့ ေဒၚစုဆီမွာထားခဲ့တယ္။ သူက ဒါဖတ္လိမ့္မယ္ေပါ့ ဗ်ာ။ ေနာက္တေခါက္ က်ေနာ္၀င္ေတာ့ ေဆြးေႏြးၿပီးတဲ့အခါက်ေတာ့ သူ အတည္ျပဳလုိ႔ရွိရင္ တင္႐ံုပဲ။

ေမး။ ။ ဆရာ့ကို ကူညီမယ့္ လက္ေထာက္ေရွ႕ေန (၂) ေယာက္မွာ ဦးဥာဏ္၀င္းအျပင္ ေနာက္ထပ္ အမ်ဳိး သမီးေရွ႕ေနတေယာက္ကို ေခၚမယ္ဆိုတာ အခုရၿပီလားခင္ဗ်။

ေျဖ။ ။ အမ်ဳိးသမီးတေယာက္မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္အခု အမ်ဳိးသားတေယာက္ပဲ တာ၀န္ေပးလိုက္ၿပီ။ အဲဒီေရွ႕ေနက ဦးလွမ်ဳိးျမင့္၊ ဗဟိုတရား႐ံုးေရွ႕ေနေပါ့။

ေမး။ ။ ဒါဆို တားဆီးမိန္႔ မိတၱဴကေတာ့မရေသးဘူးေပါ့။ ဘယ္ေန႔ကစၿပီးအခ်ဳပ္က်တယ္ဆိုတာ သိရၿပီ လားဆရာ။

ေျဖ။ ။ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ေလာက္ကဟာက ရတယ္ဗ်။ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ကဟာ တနည္းအားျဖင့္ေျပာရင္ ဒီပဲယင္းၿပီးၿပီးခ်င္း ေနာက္ပိုင္းမရေသးဘူး ။ ႐ႈပ္ေနေသးတယ္။ ဘာနဲ႔ ခ်ဳပ္ထားမွန္းမသိေသးဘူး။ အဲဒါလိုက္ရဦးမယ္။ ဒါမွလည္း က်ေနာ္တို႔ ျပည့္ျပည့္စံုစံု တင္ျပႏိုင္မယ္။


နအဖ၀န္ႀကီးႏွင့္မေတြ႕ဘဲ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ဆႏၵဆက္ျပ

ပီတာေအာင္/ ၅ စက္တင္ဘာ ၂၀၀၈။ ။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က အက်ယ္ခ်ဳပ္က်ခံေနရသူတဦး ရသင့္သည့္ မူလရပိုင္ခြင့္မ်ားရရွိရန္ ေတာင္းဆိုေနမႈ မၿပီးျပတ္ေသးသျဖင့္ ဆက္ဆံေရး၀န္ႀကီးဦးေအာင္ၾကည္၊ မိသားစုဆရာ၀န္ ေဒါက္တာတင္မ်ဳိး၀င္းတို႔ႏွင့္ မေတြ႕ဆံုျခင္းျဖစ္သည္ဟု ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ေရွ႕ေန ဦးၾကည္၀င္းက ေျပာသည္။

ဦးၾကည္၀င္းက “အဲဒီကိစၥနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ သူ႔ရဲ႕သေဘာထား ျပန္ေျပာပါဆိုေတာ့ သူက ေတာ္ေတာ္ေလး ေမာေနတယ္ေပါ့ဗ်ာ။ I am tired တဲ့၊ I need a little rest တဲ့ဆိုၿပီးေတာ့ အဲလိုေျပာတယ္ဗ်။ ေျပာၿပီးေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ၾကည္ကိုေတာ့ က်ေနာ္မွတ္စုေလးေရးထားတယ္။ မွတ္စုမွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့အတိုင္း ဖတ္ျပမယ္ ေနာ္။ ဦးေအာင္ၾကည္နဲ႔ ေတြ႕ဆံုရန္ ဆႏၵရွိေၾကာင္းႏွင့္ ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါတယ္ဆိုတာလည္းေျပာပါတဲ့။ အသိေပးပါတဲ့။ သုိ႔ေသာ္ လက္ရွိအေျခအေနဟာ ေဆာင္ရြက္္စရာေတြ မၿပီးျပတ္ဘဲရွိေနပါသည္၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေတြ႕ဆံုရန္မျဖစ္ႏိုင္ေသးေၾကာင္း၊ နား လည္ခြင့္လႊတ္ေပးေစလိုေၾကာင္း အဲလိုေျပာတယ္ဗ်” ဟု ေျပာၾကား သည္။

ေဒါက္တာတင္မ်ဳိး၀င္းႏွင့္ မေတြ႕ႏိုင္ေၾကာင္းေျပာဆိုသည့္ကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍လည္း ေဒၚေအာင္ ဆန္းစု ၾကည္က အထက္ပါအတိုင္း တေပါင္းတည္း တုံ႔ျပန္ေျပာဆိုခဲ့သည္ဟု ေရွ႕ေန ဦးၾကည္၀င္းက ေျပာသည္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သည္ ၿပီးခဲ့သည့္သတင္း (၂) ပတ္ေက်ာ္ကတည္းက ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ အယူခံ ၀င္ခြင့္၊ ေရွ႕ေန၊ ဆရာ၀န္တို႔ႏွင့္ ေတြ႕ဆံုခြင့္၊ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာပစၥည္းမ်ားသြင္းယူခြင့္၊ အ တူေန ေဒၚခင္ ခင္၀င္းတို႔ သားအမိအား လြတ္လပ္စြာသြားလာခြင့္ စသည့္ မူလခ်ဳပ္ေႏွာင္ခံထားရသည့္ ဥပေဒႏွင့္ မသက္ ဆိုင္ဘဲ ကန္႔သတ္ခံထားရသည့္ အခြင့္အေရးမ်ား ရရွိရန္ အာဏာပိုင္ မ်ားထံ ဆႏၵျပ ေတာင္းဆိုေနျခင္း ျဖစ္သည္။

ေရွ႕ေနဆရာ၀န္တို႔ႏွင့္ ေတြ႕ခြင့္ရၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း ကိုယ္ပိုင္ရပိုင္ခြင့္မ်ား အျပည့္အ၀ရရွိရန္ အ၀ယ္ေတာ္ ကိုျမင့္စိုး၏ ျပင္ပမွအစားအေသာက္မ်ား ယူေဆာင္ေပးမႈကို လက္မခံျခင္း၊ ကုလသမဂၢ အထူးကိုယ္စားလွယ္ မစၥတာဂမ္ဘာရီ၊ ဆက္ဆံေရး၀န္ႀကီး ဦးေအာင္ၾကည္ႏွင့္ မိသား စုဆရာ၀န္တို႔အား မေတြ႕ဆံုေတာ့ဘဲ ဆက္လက္ေတာင္းဆိုေနျခင္းျဖစ္သည္။

ၿပီးခဲ့သည့္ ဗုဒၶဟူးေန႔ထုတ္ စစ္အစိုးရပိုင္ ေန႔စဥ္သတင္းစာမ်ား၌မူ အစိုးရက ဦးေအာင္ၾကည္ႏွင့္ ေဆြးေႏြး ႏိုင္ရန္ စက္တင္ဘာ (၂) ရက္က စီစဥ္ထားၿပီး စက္တင္ဘာ (၁) ရက္၌ ေဒါက္တာ တင္မ်ဳိး၀င္း သြား ေရာက္မည္ဟု သက္ဆိုင္ရာက ဦးၾကည္၀င္းအား မွာၾကားလိုက္ေၾကာင္း၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ဦးေအာင္ၾကည္ႏွင့္ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးေရးႏွင့္ပတ္သက္၍ ေရွ႕ေန ဦးၾကည္၀င္းမွလြဲၿပီး မည္သူ႔ကိုမွ် မေတြ႕လိုေသးဟု ေျပာၾကားေၾကာင္း ေဖာ္ျပခဲ့သည္။


ေမာင္စြမ္းရည္ (၅-၉-၀၈)။ ။

ပညာေရးအေၾကာင္းကို ဘာေၾကာင့္ က်ေနာ္ တင္ျပရပါသလဲဆုိတာ သိရေအာင္ က်ေနာ္နဲ႔ ပညာေရး ပတ္သက္ပံုကေလးကို အရင္တင္ျပခြင့္ျပဳပါ။

က်ေနာ္က တသက္လံုးလုပ္လာတာက ေက်ာင္းဆရာပါ။ ေနာက္ပိုင္းမွာ အေျခခံပညာ
သင္႐ိုး အဖြဲ႔ (ေက်ာင္းသံုး စာအုပ္ေကာ္မတီ) မွာ သင္႐ိုးလက္ေထာက္အျဖစ္ လုပ္လာခဲ့
ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပညာေရးဆိုတာ က်ေနာ္နဲ႔ ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္တဲ့ အေၾကာင္းအရာ ျဖစ္
ေနပါတယ္။ ဒီလုိ မိမိကိုယ္မိမိ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မိတ္ဆက္ေပမယ့္ ပညာေရးသေဘာတ
ရားႀကီးေတြကို မေျပာတတ္ပါဘူး။ ေျပာဖုိ႔လည္း မရည္ရြယ္ပါဘူး။ ကိုယ္ေတြ႔ေလာက္သာ

ေခတ္ပညာဆုိတာ အဂၤလိပ္လက္ေအာက္ေရာက္မွ က်ေနာ့္ကို ေတြ႔ႀကံဳရတာပါ။ ေရွးေခတ္ ကေတာ့ ဘုန္းႀကီး ေက်ာင္းပညာေရးပဲ ရွိခဲ့ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ပညာေရးဟာ ဒီေန႔အထိ ရွိေနဆဲပါပဲ။ ဦးႏုလက္ထက္တုန္းကေတာ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းနဲ႔ အစုိးရေက်ာင္းပညာေရး တြဲဖက္ထားခဲ့တာေတြ ရွိခဲ့ပါတယ္။ “ဘ-က” ပညာေရးလုိ႔ေခၚပါတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ဒါေတြလည္း ဗိုလ္ေနဝင္း ဖ်က္ဆီးတဲ့အထဲမွာ ပါသြားခဲ့ပါၿပီ။

ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းပညာေရးအေၾကာင္းကို ပညာေရးတကၠသိုလ္ ျမန္မာစာသင္နည္းဌာနက ဆရာဦးသန္းထြတ္ (ေနာင္-ပါေမာကၡ) က ပညာေရး မဟာဝိဇၨာဘြဲ႔အတြက္ က်မ္းျပဳထားတာ ရွိပါတယ္။ စာအုပ္အျဖစ္လည္း ပံုႏွိပ္ထုတ္ဖူးလုိ႔ တခ်ိဳ႕ဖတ္ဖူးေကာင္း ဖတ္ဖူးၾကပါလိမ့္မယ္။ အဂၤလိပ္လက္ထက္မွာ ဆာအာသာဖယ္ယာက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းပညာေရးကို ေခတ္မီေအာင္ ျပဳျပင္ထားရင္ ေက်ာင္းအေဆာက္အအံုကိစၥနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကိစၥ တပုိင္းတစ သက္သာမယ္ဆုိၿပီး အႀကံေပးဖူးပါတယ္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးအခ်ိဳ႕က ကမာၻႀကီးလံုးတဲ့အေၾကာင္း ပထဝီေတြ၊ ေလာက ဓာတ္ပညာေတြ သင္မွာကို မလိုလားခဲ့ၾကဘူး။ ေနာက္ပိုင္းမွာ သံဃာေတြက ပညာေရး သင္တန္းေတြကို လူေတြထံမွာ သင္ယူၾကရမွာမ်ိဳးကိုလည္း မလိုလားဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဘုန္းႀကီး ေက်ာင္းေတြဟာ ဘာသာေရးေက်ာင္းမ်ားအျဖစ္ ဆက္လက္ေဆာင္ရြက္ေနၾကပါတယ္။

ေရွးက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း (၂) မ်ိဳးရွိခဲ့ပါသတဲ့။ “ဂါမဝါသီ” ၿမိဳ႕မွီ ဝါကပ္တဲ့ေက်ာင္းနဲ႔ “အရည ဝါသီ” ေတာမွီ (ရြာေဝးေက်ာင္း) တုိ႔ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အရညဝါသီ ေတာမွီေက်ာင္း ရယ္လုိ႔ မရွိေတာ့ဘဲ ၿမိဳ႕မွီ ရြာကပ္ ေက်ာင္းေတြပဲရွိပါေတာ့တယ္။ အဲဒီေက်ာင္းေတြထဲမွာ ဓားခုတ္၊ လွံထုိး၊ ျမင္းစီး၊ စစ္တုိက္ စတဲ့ အရပ္သား ပညာေတြကို သင္ေပးတဲ့ “ပြဲေက်ာင္း” ဆုိတာလည္း ရွိလာခဲ့တယ္လုိ႔ဆုိပါတယ္။ ေက်ာင္းေတြမွာ ရာဇဝင္ က်မ္း၊ ေဆးက်မ္း၊ ေဗဒင္ နကၡတ္က်မ္းတုိ႔ကိုလည္း သင္ေပးပါတယ္။ ဒါမွလည္း ေက်ာင္းထြက္သြားရင္ အသံုးဝင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေလာကီ ေလာကုတၱရာ (၂) မ်ိဳးသင္ေပးပါတယ္။

ရာဇဝင္ဆုိရာမွာ ျမန္မာ့႐ုိးရာ သင္႐ိုးအရ “မဟာရာဇဝင္” အဓိကပါပဲ။ လူသိမ်ားတဲ့ ရာဇဝင္ စာအုပ္တအုပ္က ေတာ့ “ရာဇဝင္ေက်ာ္” တဲ့။ မူလအမည္က “မဟာသမၼတဝံသ”က်မ္းပါ။ မဟာသမၼတခန္း၊ သီဟိုဠ္ ရာဇဝင္ခန္း နဲ႔ ျမန္မာရာဇဝင္ခန္း ဆုိၿပီး (၃) ခန္းပါရွိပါတယ္။ မဟာသမၼတခန္းမွာ ကမာၻဦးလူသားတုိ႔က ေရြးေကာက္တင္ ေျမႇာက္တဲ့ မဟာသမၼတမင္း အေၾကာင္း ပါရွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျမန္မာေတြဟာ “ေရြးေကာက္တင္ေျမႇာက္တဲ့ မင္း” ဆုိတာကို အစြဲအလန္းရွိခဲ့ပါတယ္။ မင္းအေၾကာင္းေရးရင္ မင္းက်င့္တရားတရားေတြ ပါလာေတာ့တာပါပဲ။ ရာဇဝင္မွာသာမက ဇာတ္ေတာ္ႀကီး၊ ငယ္ေတြမွာလည္း အနည္းနဲ႔အမ်ားပါရွိတာပါပဲ။ က်ေနာ္တုိ႔ ဒီေန႔အထိ ေက်ာင္းသံုးျဖစ္ေနတဲ့ ေဝသႏၲရာဇာတ္၊ မေဟာ္သဓာဇာတ္ စတဲ့ ဇာတ္ေတာ္ေတြမွာ လည္း ပါတာပဲ။ ကိုးခန္းပ်ိဳ႕၊ သံဝရပ်ိဳ႕၊ ဥမၼာဒႏီၲပ်ိဳ႕စတဲ့ ပ်ိဳ႕ေတြမွာလည္း ပါတာပါပဲ။ ဘုန္းႀကီး ေက်ာင္းမွာ စာလာသင္ၾကတဲ့ လူေတြထဲမွာ မင္းျဖစ္မယ့္လူ၊ အမတ္ျဖစ္မယ့္လူ၊ တရားသူႀကီး၊ ရြာလူႀကီး စတာေတြျဖစ္မယ့္လူ စသျဖင့္ လူအမ်ိဳးမ်ိဳးပါမွာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ျမန္မာ့႐ိုးရာ ဘုန္းႀကီး ေက်ာင္းသင္႐ိုးေတြမွာ မင္းက်င့္တရား (၁၀)ပါး၊ နာယဂုဏ္ (၆) ပါး၊ ဆရာ့ ဝတ္၊ တပည့္ဝတ္၊ မိဘဝတ္၊ သားသမီးဝတ္ဆုိၿပီး နီတိေတြမွာ ပါဝင္ေနခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ရာေဇာဝါဒ- မင္းကို ဆံုးမတဲ့စာ၊ အမေစာဝါဒ- အမတ္ကိုဆံုးမတဲ့စာ၊ ပုေတၱာဝါဒ- သားကို ဆံုးမတဲ့စာ၊ မာေတာဝါဒ- အမိကို ဆံုးမတဲ့စာ စသျဖင့္ စာေပက်မ္းဂန္၊ ပ်ိဳ႕လကၤာဆုိတာေတြလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးပါရွိပါတယ္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ပညာေရးဟာ ဒီလုိစာေတြနဲ႔ ျမန္မာ့လူ႔အဖြဲ႔အစည္းကို သဟဇာတျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးခဲ့တဲ့ အစဥ္အလာ ရွိပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဘယ္ေခတ္မွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ပညာေရး သင္႐ိုးမွာ ေခတ္က လုိအပ္ေနတာေတြကို ထည့္ေပးရတာပါပဲ။

က်ေနာ္တုိ႔မ်က္ေမွာက္ေခတ္မွာ အုပ္စုိးသူ (မင္း) ဆိုတာ ရွိေနတာပါပဲ။ ဒီအုပ္စိုးသူ အစိုးရ ေတြဟာ ေရွးအစဥ္ အလာအရ ေရွးကအုပ္စိုးသူေတြ ဘယ္လုိအုပ္စုိးခဲ့တယ္ဆုိတာ အေကာင္း-အဆိုး အစံုသိရပါမယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပညာေရးသမားႀကီးေတြက သမုိင္းနဲ႔ျမန္မာစာမွာ ဒါမ်ိဳး ေတြကို ထည့္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ေက်ာင္းသံုးစာအုပ္ေတြ ျပစုခဲ့ၾကတဲ့သမုိင္းမွာ ဦးေဖေမာင္တင္၊ ေဇာ္ဂ်ီ၊ မင္းသုဝဏ္ တို႔ေက်းဇူးေတြဟာ အႀကီးဆံုးပါပဲ။ ဒီဆရာႀကီး ေတြက ပညာေရးကို နားလည္ၾကတယ္။ “ဘာသာစကား” သင္နည္း ပညာနဲ႔ “စာေပသင္နည္း” ပညာေတြ ကိုလည္း နားလည္ၾကတယ္။ ပညာေရးသေဘာတရားေတြကိုလည္း သိရွိထားတာျဖစ္လုိ႔ ျမန္မာျပည္သူ ေတြ အဖုိ႔ သူတုိ႔ေက်းဇူးေတြဟာ ဆပ္လုိ႔မကုန္ပါဘူး။ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေဟာင္း ဦးဘေကာင္း၊ ဦးဘဂ်မ္း (တင္မုိး)၊ ေဒၚအုန္းခင္ (ႏြယ္-စစ္ေတြ)၊ ဦးကံညႊန္႔ (ညႊန္႔ေအး-အင္းဝ) နဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ဟာ ေက်ာင္းသံုးစာအုပ္ ျပဳစုေရးမွာ ပါဝင္ခဲ့ၾကရပါၿပီ။ ဆရာ့ဆရာႀကီးေတြရဲ႕ အေမြကို ဆက္ခံၾကရလုိ႔ အစစ ေရွာေရွာရႈရႈ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ ဗိုလ္ေနဝင္းတုိ႔လုိ စစ္ဗိုလ္ေတြ မေႏွာင့္ယွက္၊ ဝင္မစြက္ဖက္ရင္ေတာ့ ပိုေကာင္းမွာေပါ့။

ဗုိလ္ေနဝင္းက စာေရးဆရာႀကီး ကြယ္လြန္ၿပီး ႏွစ္ေပါင္း (၂၀) ၾကာမွ အဲဒီ့ဆရာရဲ႕စာကို သံုးပါ လုိ႔ အမိန္႔ထုတ္ လုိက္တယ္။ ဆရာႀကီး မင္းသုဝဏ္ကို ရည္စူးတာ ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေျခခံပညာေရးမွာ ျမန္မာစာသင္ ၾကားေရးဆုိတာ “ေခတ္စား၊ ေခတ္စကား၊ ေခတ္အေတြး၊ ေခတ္အေရးအသား” ကို ေပးရတာပါ။ ခုလုိ သူကလုပ္ေတာ့ ေခတ္စာေတြ ဘာမွမပါေတာ့ ဘူးေပါ့။ ေခတ္ေက်ာင္းသားကို တေခတ္၊ ႏွစ္ေခတ္ ေနာက္က်တဲ့ စာေတြလည္း သင္ေနရ ပါတယ္။

ခုေက်ာင္းသံုးစာအုပ္၊ အထက္တန္း ျမန္မာစကားေျပမွာ အင္းဝေခတ္က ရွင္မဟာသီလဝံသရဲ႕ ရာဇဝင္ ေက်ာ္မွာပါတဲ့ မဟာသမၼတအခန္းက “အပရိဟာနိယတရား (၇) ပါး” ကို ထည့္ထား ပါတယ္။ “တုိင္းျပည္စည္ ကားေၾကာင္း” လုိ႔ ေခါင္းစဥ္တပ္ထားပါတယ္။ “မဆုတ္ယုတ္ရာေသာ တရား (၇) ပါး” လုိ႔ တုိက္႐ုိက္ အဓိပၸာယ္ရပါတယ္။ မူရင္းမွာေတာ့ “ျပည္ထဲစီးပြားရာေသာ အက်င့္ (၇) ပါး” လုိ႔ဆုိထားပါတယ္။ တုိင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္မင္းလုပ္သူေတြ က်င့္ရမယ့္ တရားေတြ ပါပဲ။ မင္းကိုဆံုးမတဲ့စာအုပ္လုိ႔အဆုိရွိတဲ့ ေယာမင္းႀကီးဦးဖုိးလိႈင္ရဲ႕ ရာဇဓမၼသဂၤဟက်မ္းမွာ လည္း အပရိဟာနိယတရား (၇) ပါးကို အဓိကထားပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားက လိစၦဝီမင္းမ်ားကို ေဟာခဲ့တဲ့တရားပါ။ အေနာက္ႏုိင္ငံေတြက ပါလီမန္ ဒီမုိကေရစီစနစ္ကို လမ္းခင္းေပးတဲ့ စာအုပ္မွာ အပရိဟာနိယတရားဟာ ေရွ႕ဆံုးကပါလာခဲ့ပါတယ္။

တဦးတည္း (တအာဏာတည္း) မအုပ္ခ်ဳပ္သင့္ဘူး။ “သမဂၢ” ေခၚ အဖြဲ႔အစည္းဖြဲ႔ၿပီး “သႏၷိပါတ” ေခၚ အၿမဲစည္း ေဝးတုိင္ပင္ အုပ္ခ်ဳပ္ရမယ့္ အမ်ားညႇိႏိႈင္းတုိင္ပင္ထားတဲ့ “တရားဥပေဒ” ရွိရမယ္။ “လူႀကီးသူမ” (ပညာမဲ့ လူမုိက္မဟုတ္တဲ့) ေတြရဲ႕စကားကို နာယူက်င့္သံုးရမယ္။ “အမ်ိဳးသမီးမ်ားကိုလည္း မတရားအႏုိင္က်င့္ေခၚ ယူတာ” မလုပ္ရဘူး စသျဖင့္ ပါရွိပါတယ္။

မဟာအတုလဆရာေတာ္ရဲ႕ “ကုန္းေဘာင္နီတိ” ေကာက္ႏုတ္ခ်က္မ်ားကိုလည္း ထည့္သြင္းထား ပါတယ္။ ရွင္ဘုရင္မႉးမတ္တို႔ရဲ႕ သားသမီးေဆြမ်ိဳး မိတ္သဂၤဟေတြကိုလည္း သူတုိ႔နဲ႔ မတန္မရာ တဲ့ ရာထူးဂုဏ္ထူးမ်ား မေပးသင့္တဲ့အေၾကာင္း အဓိကထားပါတယ္။

အဲဒီ (၂) ပုဒ္ကို (၁၀) တန္းစာေမးပြဲမွာ ေမးေလ့မရွိပါဘူး။ ဆရာအမ်ားစုကလည္း ေမးေလ့ မရွိတာကို အခ်ိန္ကုန္ခံၿပီး မသင္ပါဘူး။ ဆရာကသင္မိရင္လည္း ေက်ာင္းသားက “ဒါေတြစာေမးပြဲပါမွာလား” လုိ႔ ေထာက္ေလ့ရွိပါတယ္။ ဒီေခတ္ေက်ာင္းသားေတြ “မင္း” ျဖစ္လာရင္လည္း ဒီလုိ မင္းက်င့္တရားေတြ မသိတဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြပဲ ျဖစ္လာေတာ့မွာပါ။ “မင္းေကာင္းမင္းျမတ္တုိ႔ရဲ႕ က်င့္အပ္တဲ့တရားေတြဆုိတာ ေက်ာင္းသားေတြကို မသင္အပ္တဲ့တရား၊ ဆရာေတြ မသင္ရဲတဲ့တရား၊ ေမးခြန္းထဲမထည့္ရဲတဲ့တရားေတြ ျဖစ္မွန္းမသိျဖစ္လာခဲ့ၿပီ။ ”အာဏာပိုင္ေတြကေတာ့ ဒါေတြဖတ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ စာေမးပြဲႀကီးေမးခြန္းမွာ ပါလာရင္ေတာ့ ေဘးကအဆင္းတြန္းၾကမယ့္လူေတြက ေစာင့္ေနၾကမွာ မလြဲပါဘူး။ ဒါဒို႔ဗမာကိုး။

အလားတူပဲ ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္းရဲ႕ “လူႀကီးနဲ႔လူငယ္” ညီၫြတ္ေရးတရားနဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕“ျပည္သူ႔ညီလာခံ” ေဆာင္းပါး (မိန္႔ခြန္း) တုိ႔ကိုလည္း သင္ေလ့ေမးေလ့ မရွိပါဘူး။ ေမးခြန္းတုိေလးတခုပဲ ေမးတာေတြ႔လုိက္ဖူးပါတယ္။

ဒီေခတ္ေက်ာင္းသံုးစာအုပ္ေတြထဲမွာ ေခတ္နဲ႔အညီ ေက်ာင္းသားေတြသိသင့္ သင္ယူသင့္တာ ေတြ ပါခြင့္မရွိ။ ပါလာရင္လည္း မသင္ရဲၾကပါဘူး။ ဘာမွလြတ္လပ္ခြင့္မရွိလုိ႔ ပညာေရးလည္း လြတ္လပ္ခြင့္မရွိ။ ပညာေရးမွာ တာဝန္ယူ အုပ္ခ်ဳပ္ေနၾကသူ ၫႊန္မႉးၫႊန္ခ်ဳပ္ေတြဟာ ပညာေရးကို မသိနားမလည္တဲ့ စစ္ဗိုလ္ေတြခ်ည္းပါပဲ။ ပညာေရးဝန္ထမ္း ဆရာ ဆရာမေလးေတြဟာ စစ္ဗိုလ္ပညာေရးအရာရွိေတြ ထမင္းပြဲမွာ ယပ္ခတ္ေပးရသူ၊ လူသတ္ပြဲျပန္စစ္ဗုိလ္ေတြကို ပန္းစည္းဆက္ရသူေတြပဲ ျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ေက်ာင္းဆရာေတြက စစ္မတုိက္ခ်င္လုိ႔ ေက်ာင္းဆရာ ျဖစ္လာတာပါ။ တုိင္းျပည္ကို ခ်စ္လြန္းလုိ႔၊ အသက္ေပးကာကြယ္လုိ သူေတြ ဆုိတဲ့စစ္ဗုိလ္ေတြဟာ ဘာေၾကာင့္ ေက်ာင္းဆရာေတြရဲ႕ေနရာကို ဇြတ္ဝင္ယူခ်င္ပါသလဲ။ စစ္ပညာမတတ္တဲ့ စစ္ဗိုလ္က ပညာေရးဝင္လုပ္ရင္လည္း တုိင္းျပည္ပ်က္မွာပါပဲ။ ကိုယ့္ေနရာကိုယ္ေနၿပီး၊ ကိုယ့္အလုပ္ ကိုယ္လုပ္ၾကပါစို႔။

မ်ိဳးဆက္သစ္လူငယ္မ်ား၏ အထူးထုတ္ျပန္ေၾကျငာခ်က္

Read this document on Scribd: Special Announcement By GW 3 9 08

ထုိင္း၀န္ႀကီးခ်ဳပ္႐ုံး သပိတ္စခန္းမွာ ဇိမ္က်က် အႏွိပ္ခံရင္း ဆႏၵျပ

AP / ၅ စက္တင္ဘာ ၂၀၀၈။ ။

ထိုင္းအစိုးရ၏ အုပ္ခ်ဳပ္သူမ်ားသာ ယခင္က ၀င္ထြက္ခြင့္ရွိေသာ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္႐ံုးသည္ ယခုအခါ ဒုကၡသည္ စခန္းႏွင့္ ယာယီေစ်းခင္းတခုအသြင္သို႔ ကူးေျပာင္းခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။

၀န္ႀကီးခ်ဳပ္႐ံုးကို သိမ္းပိုက္ထားေသာ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာရွိသည့္ အစိုးရဆန္႔က်င္ေရး ဆႏၵျပသူမ်ားက အစားအစာ၊ ေရခ်ဳိးရန္ေနရာ၊ ေဖ်ာ္ေျဖေရးတို႔ကို အခမဲ့စီစဥ္ေပးထားသည္။ အႏွိပ္အနယ္ခံႏိုင္ေရး၊ ေျခလက္သန္႔စင္ေရးသာမက အ၀တ္အစား ေလွ်ာ္ဖြတ္ေရးအထိ ၀န္ေဆာင္မႈလုပ္ငန္းမ်ားကိုလည္း စီစဥ္ေပးထားသည္။

ေန႔စဥ္ (၂၄) နာရီ ဆႏၵျပေနရသျဖင့္ ေညာင္းညာကိုက္ခဲလ်င္ တနာရီ ထိုင္းဘတ္ (၁၀၀) ေပး၍ သစ္ရိပ္ ေအာက္၌ အႏွိပ္ခံႏိုင္ၾကသည္။

ထို႔အျပင္ ဆႏၵုျပသူမ်ားက ၎တို႔၏ လက္ကိုင္ဖုန္းဓာတ္ခဲအားျဖည့္ရန္ႏွင့္ ႐ုပ္ျမင္သံၾကား စက္မ်ား အတြက္လည္း ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္႐ံုး လွ်ပ္စစ္အရင္းအျမစ္မ်ားကို အသံုးျပဳၾကသည္။

ဆႏၵျပေခါင္းေဆာင္ ဆြန္ဒီ၏ အစိုးရဆန္႔က်င္ေရး ASTV ႐ုပ္သံအစီအစဥ္ကိုလည္း ၀န္ႀကီး႐ံုး၀င္းအတြင္းမွ (၂၄) နာရီ ထုတ္လႊင့္လ်က္ရွိသည္။

လိုအပ္သည့္ပစၥည္းရွိလာလွ်င္ ဆႏၵျပေခါင္းေဆာင္မ်ားက အသံခ်ဲ႕စက္အသုံးျပဳၿပီး ေ႐ႊ႕ေျပာင္းယာယီ အိမ္သာႏွင့္ အကာအရံပါသည့္ ျပင္ပေရခ်ဳိးခန္းမ်ားအတြက္ တာ၀န္ယူထားသည့္ ေထာက္ခံသူမ်ားထံမွ အလႉေငြမ်ားေတာင္းခံသည္။ သို႔ေသာ္ က်င္ငယ္အနံ႔ဆိုးႏွင့္ အမိႈက္အိတ္မ်ားအတြက္မူ အျပည့္အ၀ ေျဖရွင္း ႏိုင္ျခင္း မရွိေသးေပ။

ထိုင္းႏိုင္ငံတ၀န္းရွိ ခြဲစိတ္မႈ၊ သြားဖက္၊ စိတ္ပိုင္းႏွင့္ ေမ့ေဆးဆိုင္ရာ ဆရာ၀န္မ်ားကလည္း ၎တို႔၏ အလုပ္ မ်ားမွ ခြင့္ယူ၍ ဆႏၵျပသူမ်ားႏွင့္ ပူးေပါင္းၿပီး ဆႏၵျပသူမ်ားအား ပဏာမက်န္းမာေရး ျပဳစုေစာင့္ေ႐ွာက္မႈမ်ား ေပးေနၾကေၾကာင္း မ်က္ေစ့အထူးကု ဆရာ၀န္ ဆြန္ဖြန္း ရီပိုးမာနီယာက ေျပာသည္။ ဆပ္ျပာ၊ ေခါင္းေလွ်ာ္ရည္၊ သြားပြတ္တံႏွင့္ ေမြးရိတ္ဓားမ်ားကိုလည္း ၎တို႔ထံတြင္ အခမဲ့ ရယူႏိုင္သည္။

“က်ေနာ္တို႔က စမတ္နဲ႔ အဂတိမႈေတြနဲ႔ ျခစားေနတဲ့ တိုင္းႏိုင္ငံေရးကို ဆန္႔က်င္ဆႏၵျပေနၾကတာပါ၊ အစိုးရမွာ စိတ္ေကာင္း ေစတနာမရွိပါဘူး၊ ကိုယ္က်င့္တရားလည္းမရွိဘူး၊ ၿပီးေတာ့ အလုပ္မျဖစ္တဲ့ သူတို႔ရဲ႕ ႏိုင္ငံေရး စနစ္ကိုလည္း ေျပာင္းလဲပစ္ရမွာပါ” ဟု ၎က ေျပာသည္။

ဆႏၵျပေနသူမ်ားထဲ၌ ႏိုင္ငံျခားမွလာေရာက္သူမ်ားပါ၀င္ၿပီး ျပႆနာ တစံုတရာတက္လာမည္ကိုလည္း စိုးရိမ္ျခင္း မရွိေၾကာင္း ေျပာသည္။

“က်မဟာ က်မတို႔ရဲ႕ ျပည္သူေတြနဲ႔အတူ ပူးေပါင္းဖို႔အတြက္ ေလာ့စ္အိန္ဂ်လိစ္ကေန ဘန္ေကာက္ကို လာခဲ့တာပါ” ဟု ယူႏိုက္တက္ေလေၾကာင္းမွ ခြင့္ရက္ရွည္ယူခဲ့ၿပီး ဆႏၵျပေနသူမ်ားႏွင့္ လာေရာက္ပူးေပါင္းသူ အေမရိကန္ႏိုင္ငံတြင္ ႏွစ္ (၄၀) ခန္႔ ေနထိုင္ခဲ့သည့္ မာရီး လတ္ဖေရာက္ဖြန္းက ေျပာသည္။

၎က “တကယ္လို႔မ်ား ေသခဲ့ရင္လည္း၊ ဆႏၵျပေနတဲ့ က်မတို႔ ျပည္သူျပည္သားေတြနဲ႔ပဲ အတူေသလိုက္မွာပဲ” ဟုေျပာသည္။


အားလံုး လြတ္ေျမာက္ပါေစ’ ဆိုတဲ့ သူ႔ဆုေတာင္း

ေသာၾကာေန႔၊ စက္တင္ဘာလ 05 2008 17:07 - ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္

(အရွင္ ဂမီၻရ၏ မိခင္ ေဒၚေရးႏွင့္ ဆက္သြယ္ေမးျမန္းခ်က္)

ျမန္မာျပည္သူမ်ား စားဝတ္ေနေရး ေဘးဒုကၡမွ လြတ္ကင္းေစရန္ ေမတၱာပို႔ ဆုေတာင္းျခင္း၊ ဆႏၵထုတ္ေဖာ္ျခင္း ျပဳလုပ္သျဖင့္ ၂ဝဝ၇ ခုႏွစ္ ေရႊဝါေရာင္ ေတာ္လွန္ေရးတြင္ ဦးေဆာင္ သံဃာေတာ္တပါး ျဖစ္သည့္ အရွင္ဂမီၻရအား အာဏာပုိင္မ်ားက တႏွစ္နီးပါးၾကာ အက်ဥ္းခ်ၿပီးေနာက္ ယခုရက္ပိုင္းတြင္ လူဝတ္လဲကာ တရား႐ုံးထုတ္ခဲ့သည္။

သူ႔အား မ်ားျပားလွသည့္ ပုဒ္မမ်ားျဖင့္ တရားစြဲဆိုေနသည့္အေပၚ ၅၉ ႏွစ္အရြယ္ မိခင္ ေဒၚေရးကုိ မဇၩိမသတင္းေထာက္ သန္းထုိက္ဦးက ဆက္သြယ္ ေမးျမန္းခ်က္မ်ားကို တင္ျပလိုက္ပါသည္။

ေမး။ အန္တီက အရွင္ဂမီၻရကုိ ေထာင္ဝင္စာေတြ႔ဖို႔ ရန္ကုန္ကို လာတာလားခင္ဗ်။

ေျဖ။ တခ်က္ခုတ္ ႏွစ္ခ်က္ျပတ္ေပါ့။ ေဆးစစ္ရင္း သားက ႐ုံးခ်ိန္ထြက္မယ္လို႔ သတင္းထဲမွာ ၾကားရေတာ့ေလ၊ သူ႔ကုိလည္း အားေပးရင္းေပါ့။ အမႈေတြကလည္း အမ်ားႀကီးဆိုေတာ့ လာခဲ့တာပါ။ အန္တီၾကားတာကေတာ့ ၁၆ မႈလို႔ေတာင္ ၾကားတယ္၊ သိရတယ္ေလ။ သား အရွင္ ဂမီၻရက ေျပာျပလို႔ သိရတာေလ။ မေန႔က ႐ုံးထုတ္ ၁ ရက္၊ ၃ ရက္၊ ၄ ရက္ေပါ့၊ ႐ုံးထုတ္တယ္ေလ။

ေမး။ ေတြ႔ခြင့္ရခဲ့လား။

ေျဖ။ ေအးေအးေဆးေဆး ေတြ႔ခြင့္ရပါတယ္။ ဦးဇင္းကလည္း ေျပာျပတယ္ေလ။ မိသားစုေတြကို ေအးေအးေဆးေဆး ေတြ႔ခြင့္ေပးတယ္ ဆိုေတာ့ သူတို႔ (အာဏာပိုင္) ဘက္က အရင္ မရဖူးေတာ့ေလ။ သမီးေတြက အရင္ ႐ံုးခ်ိန္း ၂ ခ်ိန္းေလာက္မွာ ေတြ႔ခြင့္မရဘူး။ အန္တီတို႔က အခု ၃ ခ်ိန္းေျမာက္မွာ ဦးဇင္းနဲ႔ ေတြ႔ခဲ့တာေလ။ စေတြ႔တဲ့ ေန႔က်ေတာ့ အနားကုိ မကပ္ရဘူး။ အဲဒါနဲ႔ ျပန္သြားေမးတာေပါ့။ ‘သား ဦးဇင္းကုိ ေတြ႔ခြင့္ရမလား။ အန္တီက မိတီၳလာကေန လာတာပါ။ အဲဒီေတာ့ သားကုိ ေတြ႔ခ်င္ပါတယ္။ ခဏေလးျဖစ္ျဖစ္ စကားေျပာခြင့္ေပးပါ’ လို႔။ သူတို႔ စစ္ၿပီးရင္၊ တရားသူႀကီး ဝင္ၿပီးရင္ ေတြ႔ခြင့္ ေပးပါမယ္တဲ့။ ဦးဇင္းထားတဲ့ ေနရာကိုေတာ့ မသြားရဘူးေပါ့။ စေတြ႔တဲ့ေန႔ေလ။ ေနာက္ေန႔က်ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ လိုက္လိုက္ေလ်ာေလ်ာပါပဲ။ အန္တီတို႔က ဦးဇင္း မေရာက္ခင္ကုိပဲ ကုလားထုိင္ေတြနဲ႔ ထိုင္ထားခိုင္းတယ္။ မဆိုးပါဘူး။

ေမး။ အန္တီတို႔ အရွင္ဂမီၻရနဲ႔ ေတြ႔ဆံုခြင့္ ရခဲ့တာ ဘယ္ရက္ေန႔ကလဲဗ်။

ေျဖ။ ရန္ကုန္ေရာက္လာတာက ၂၇-၂၈ (ၾသဂုတ္လ)။ အန္တီတို႔က ႐ုံးထုတ္၊ ဧည့္သည္ေတြကိုလည္း ေတြ႔လုိက္ေသးတာကုိး။ ႐ုံးထုတ္တဲ့ေန႔ ၿပီးခဲ့တဲ့ တနလၤာေန႔ကေလ။ ႏွစ္မ်ဳိးေပါ့၊ ေတြ႔ရပါတယ္။ ေအးေအးေဆးေဆး။ ၃ ရက္ေန႔ကဆိုရင္ ၁ နာရီေလာက္ကို ေတြ႔ရတယ္။

ေမး။ ေတြ႔ျဖစ္တုန္း ဘာေတြ ေျပာျဖစ္သလဲ။

ေျဖ။ ေျပာတာကေတာ့ အစံုေပါ့။ အန္တီကေတာ့ သား က်န္းမာေရးကို စိတ္ပူတာေပါ့။ ဟိုတုန္းကေတာ့ သားေတြ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ လၻက္ရည္ဆိုင္ သြားတာေတာင္မွ ၾကာရင္ အန္တီက အၿမဲ လိုက္ေခၚတာေလ။ အန္တီက သားေတြကို တအား ခ်စ္တယ္ေလ။ အဲဒီေတာ့ အဲေလာက္ သားကိုခ်စ္တဲ့ မိခင္တေယာက္ အေနနဲ႔ေလ၊ ဒီအထဲမွာ ကိုယ့္မ်က္စိ ကြယ္ၿပီးေတာ့ အခုလို သာမန္မ်ဳိး မဟုတ္ဘဲနဲ႔ အက်ဥ္းက်ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ အန္တီက စိတ္ပူတာေပါ့။ အဲဒီေတာ့ ‘က်န္းမာေရးကို ဂ႐ုစိုက္ပါ။ အထဲမွာ မေသဖို႔လိုတယ္’ လို႔။

အဲဒီေနာက္ ေျပာလုိက္ေသးတယ္ေလ။ ဒါ ၄ ရက္ေန႔က ေျပာတာ။ ‘ကိုင္း ... ဦးဇင္း၊ တကာမႀကီးကေတာ့ ဦးဇင္းတို႔ အျပန္မွာ တကာမႀကီး အသက္အရြယ္နဲ႔ဆိုေတာ့ (အန္တီက ၅၉ ႏွစ္ေလ။ အသက္ ၅၉ ႏွစ္ဆိုေတာ့) ေသျခင္းတရားဆိုတာ အခ်ိန္မေရြးလာႏုိင္တာကိုး။ ဒါေပမဲ့ ေသမင္းက လာေခၚရင္ေတာင္မွ တကာမႀကီးကေတာ့ ေသမင္းကို က်မ ေသတာကို ေန႔ခ်င္းျပန္ေလး လာပါရေစ။ သား ဦးဇင္းေတြ၊ သားေတြ၊ တျခားသားေတြနဲ႔ ေတြ႔ဖို႔အတြက္ တကာမႀကီး ေစာင့္ေနမယ္’ လို႔ ေျပာလိုက္တယ္ေလ။

ေမး။ အရွင္ ဂမီၻရကေရာ ဘာေတြ မိန္႔ၾကားေသးလဲ။

ေျဖ။ အရွင္ ဂမီၻရက အန္တီကုိ ‘တကာမႀကီး က်န္းမာေအာင္ေနပါ။ က်န္တဲ့ လူေတြကုိ ႏိုင္ငံေရးဘာညာ မလုပ္နဲ႔အုံးေပါ့။ က်န္တဲ့ မိသားစုေတြ’ တဲ့။ ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္တယ္။ ကုိေမာင္ေက်ာ္ေက်ာ္ ေရာေလ၊ ဦးဇင္းေရာ ဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ကို ဒုကၡေရာက္ေနတယ္။ ဒုကၡေရာက္တယ္ဆိုတာ စိတ္ကိုေျပာတာေပါ့။ စိတ္ဒုကၡ၊ စိတ္ေသာက ေတာ္ေတာ္ေရာက္တယ္။ ဒါကုိ ဝမ္းနည္းလို႔ ေျပာတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ စိတ္ထဲမွာ တမ်ဳိးေပါ့ေလ။ ခံစားရတာ။

ေမး။ အရွင္ ဂမီၻရကုိ အမႈေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကုိ စြဲဆိုထားတယ္ဆိုေတာ့ မိခင္တေယာက္အေနနဲ႔ ဘယ္လို ခံစားရလဲ။

ေျဖ။ အဲဒါကေတာ့ သူတို႔လုပ္႐ိုးလုပ္စဥ္အတိုင္း လုပ္ၾကမွာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ အန္တီက ဒါကို ဝမ္းမနည္းပါဘူး။ ဝမ္းမနည္းဘူးဆိုတာ ဦးဇင္းက ဟိုတုန္းက ေျပာခဲ့ဖူးသလိုပဲ။ ‘ဒါ သူအမ်ားအတြက္ လုပ္တာေလ။ အမ်ားအတြက္ လုပ္တာ။ သူ႔အတြက္ ဘာမွ မပါဘူး’။ သူ႔အတြက္က သပိတ္တလံုးရွိရင္ ၿပီးတဲ့ ဥစၥာ၊ အမ်ားအတြက္ လုပ္တာေလ။

ေမး။ အာဏာပိုင္ဘက္က တစံုတရာ ေျပာၾကတာမ်ဳိး ရွိလား။

ေျဖ။ အာဏာပိုင္ဘက္ကေတာ့ မေျပာပါဘူး။ ေထာင္ဝင္စာေတြ႔တာက ဧည့္ေတြ႔ၾကတာ မဟုတ္ဘူး။ ေထာင္မႀကီးထဲမွာ သြားေတြ႔ၾကတာေလ။ အဲဒါက်ေတာ့ ဖုန္းေတြနဲ႔ ေျပာရတာ။ မွန္ခန္းခ်ထားတယ္။ ဖုန္းနဲ႔ေျပာရတယ္။ ဦးဇင္းေဘးက တေယာက္ေစာင့္၊ အန္တီတို႔ဘက္က တေယာက္ေစာင့္ေပါ့။ အေစာင့္အေရွာက္ကေတာ့ အျပည့္အစုံပဲ။

ေမး။ လူဝတ္လဲထားတာလား ဒါမွမဟုတ္ သကၤန္းဝတ္နဲ႔ပဲလား။

ေျဖ။ အရွင္ဂမီၻရကေတာ့ လူဝတ္လဲထားတယ္။ ဒါေပမဲ့ ပုဆိုးကို သင္းပိုင္လို ဝတ္ၿပီးေတာ့မွ သူ႔သိကၡာ မခ်ဘူးေလ။ ဆံပင္ကေတာ့ ကတံုး ဆံပင္ေပါ့။ နည္းနည္းေလး ရွည္ေနတယ္။ သူ မရိတ္ျဖစ္ေသးဘူးတဲ့။ ရိတ္ရမွာတဲ့။ သူကေတာ့ သိကၡာမခ်ဘူး။ ဘုန္းႀကီးပဲလို႔ ေျပာေနတယ္။

ေမး။ သား အရွင္ဂမီၻရအတြက္ ဘယ္လို ဆုေတာင္းမ်ဳိးေတြ လုပ္သလဲ။

ေျဖ။ အဲဒါေလး ေျပာခ်င္တာ။ အန္တီက တေပါင္းလကြယ္၊ အန္တီကေတာ့ အဂၤလိပ္ရက္ေတြ ေမ့ေနၿပီ။ တေပါင္းလကြယ္ေန႔က စၿပီးေတာ့မွ အန္တီ ေရွ႔ဆက္ သားႀကီးငါးႀကီး အားလံုးေရွာင္လိုက္တယ္ေလ။ သားငါး မစားေတာ့ဘူး။ အေျခာက္အျခမ္း၊ ပုဇြန္ေျခာက္ေလး၊ ငါးေျခာက္ေလး စားတယ္။ လုပ္ရတဲ့ အလုပ္က ပုတီးစိပ္တယ္။ အရဟံဂုဏ္ေတာ္ ပုတီးစိပ္တယ္။ တေန႔ကို မနက္ တႀကိမ္၊ ည တႀကိမ္၊ တေန႔ ႏွစ္ႀကိမ္ေပါ့။ အဲဒါ ၉ ရက္ တႀကိမ္၊ အဓိ႒ာန္ေလး ၉ ရက္ တႀကိမ္။ ၿပီးေတာ့ ၉ ရက္ ၉ ႀကိမ္၊ ၈၁ ရက္ျပည့္ေတာ့ အဓိ႒ာန္ႀကီးေပါ့။ ပထမ အဓိ႒ာန္ႀကီး ၿပီးသြားၿပီ။ ဒုတိယ အဓိ႒ာန္ႀကီး ႏွစ္ႀကိမ္ ျပည့္ေတာ့မွာေပါ့။ အန္တီက ၈၁ ရက္၊ ၉ ႀကိမ္အထိ စိပ္မယ္လို႔ အဓိ႒ာန္ထားတာေလ။

ရည္ရြယ္ခ်က္က အဲဒီ ပုတီစိပ္ၿပီးရင္ ကိုယ္ေစာင့္နတ္ေတြ၊ သမာဇီဝ နတ္ျမတ္နတ္ေကာင္းေတြ၊ လယ္ေတာရွင္ ေတာရွင္ အပါအဝင္ အားလံုး နတ္မင္း၊ သိၾကားမင္း၊ ငရဲမင္းကအစ အားလံုးကို ေမတၱာပို႔တယ္။ ဘယ္လိုပို႔လဲဆိုေတာ့၊ ‘သား အရွင္ဂမီၻရနဲ႔ သား ေမာင္ေက်ာ္ေက်ာ္ အပါအဝင္ တျခားလူေတြအားလံုး အခုလို က်ေနတဲ့လူေတြ အားလံုး လြတ္ေျမာက္ပါေစ’ ေပါ့။ အဲဒါ အန္တီ အထူးလုပ္တာေလ။ ‘လြတ္ေျမာက္ပါေစ။ ကိုယ္ေျမကိုယ့္ရြာကေန ခြဲခြါေနရတဲ့ လူေတြ အျမန္ဆံုး ကိုယ့္အိမ္ကုိယ့္ယာ၊ ကိုယ့္မိသားစုနဲ႔ အျမန္ဆံုး ဆံုေတြ႔ပါေစ’ လို႔။ အဲဒါ တေန႔ကို ၂ ႀကိမ္ တိတိက်က်၊ ဘုရားေရွ့မွာ ဆုေတာင္းတာ။

နအဖ ဘန္ေကာက္သံရံုး ေနာက္ဆက္တြဲအေၾကာင္:

အခုလို နအဖ ဘန္ေကာက္သံရံုး ႏိုင္ငံသားဌာနမွ သံအဖြဲ႔၀င္မ်ားႏွင့္ ပြဲစားမ်ားအေၾကာင္းကိုေဖာ္ၿပေပးၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ သံရံုးတြင္ တာ၀န္ရွိေသာ သံအမတ္ႏွင့္အျခားတာ၀န္ခံမ်ားအေၾကာင္းကိုလဲ ၾကားသိရသေေလာက္ တင္ၿပရပါအံုးမယ္၊ ၄င္းသံရံုးအၾကီးအကဲဟာ စစ္တပ္မွ ေၿပာင္းလာသူတစ္ေယာက္ၿဖစ္ၿပီး သံတမန္ေတြရဲ႕က်င့္၀တ္ေတြကို ေကာင္းစြာ မသိရွိဘဲနဲ႕လဲ နခဌ ကို ၀င္ေရာက္ခဲ့တယ္ဆိုတာ ၾကားသိရပါတယ္။၄င္းကိုယ္တိုင္ကလဲ ေအာက္ေၿခ၀န္ထမ္းမ်ားနည္းတူ လဘ္စားမွဳမ်ားကို ၿပဳလုပ္ေနၿပီးေတာ့စီးပြားေရးလုုပ္ငန္းရွင္ ေတာ္ေတာ္ မ်ားနဲ႕လဲ ဆက္ဆံေရးေၿပလည္ေအာင္ လုပ္ထားတဲ့လူတစ္ေယာက္ၿဖစ္ပါတယ္၊

စစ္တပ္က ေၿပာင္းလာၿပီးေတာ့ သံအမတ္ဘ၀ကို ေတာ္ေတာ္ေလးလဲသေဘာက်ေနတယ္လို႕ထင္ၿမင္ရပါတယ္။ သံရံုးနဲ႕ နီးစပ္တဲ့ အသိုင္းအ၀ိုင္းရဲ႕ ေၿပာၿပခ်က္မ်ားအရဇနီးၿဖစ္သူက အရင္က အရာရွိၾကီးတစ္ဦးရဲ႕ သမီးၿဖစ္ၿပီးေတာ့ မာနလဲေတာ္ေတာ္ၾကီးၿပီးသူတို႕အိမ္ကို အ၀င္အထြက္လုပ္ခ်င္ရင္ေတာ့ ေတာ္ရံုတန္ရံု လက္ေဆာင္ေလာက္ကိုဂရုမစိုက္ဘဲနဲ႕ ေတာ္ေတာ္ေလး တန္ဖိုးၾကီးၾကီးနဲ႕မွ မ်က္ႏွာအမူအရာ ေကာင္းႏိုင္ေၾကာင္း၊သားသမီးမ်ားကလဲ နာမည္ၾကီးေက်ာင္းေကာင္းမွာ တက္ၿပီးေတာ့ ပိုက္ဆံကိုလဲေရလိုသံုးႏိုင္တဲ့အေၾကာင္း ၾကားသိရပါတယ္။

၄င္းလက္ထက္မွာေတာ့ သံရံုးအတြက္ နာမည္ပ်က္စရာမ်ား မၾကာခဏၿဖစ္ေပၚခဲ့ေပမယ့္လဲထိုသူကိုယ္တိုင္ ကေတာ့ ဟန္မပ်က္ေနႏိုင္ေနတာကို ေတြ႕ၾကရပါတယ္၊ သံရံုးစာေရးတစ္ေယာက္လဲ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ႏွစ္ေလာက္က မေက်နပ္ပဲ ထြက္ေၿပးသြားသလို လတ္တေလာမၾကာေသးေသာကာလတြင္လဲ သံရံုးမီးေလာင္မွဳ ၿဖစ္ပြားခဲ့ပါသည္။ ေသာက္ျမင္ကတ္မေက်နပ္ေသာေၾကာင့္ ရွိဳ႕မီးဟု အမ်ားက ယူဆရေသာ္လဲ၊ မီးေလာင္မွဳၿဖစ္ပြားသည့္ေနရာမွာသံရံုး၏ ေငြစာရင္းဌာန တစ္ခုၿဖစ္ေနေၾကာင္း၊ မည္သည့္စာရင္း ဇယားမွ် မက်န္ေတာ့ေၾကာင္းကို၄င္း၏အိမ္အား ၀င္ထြက္သြားလာေနသည့္ သံ၀န္ထမ္းတစ္ဦး၏ ေၿပာၿပခ်က္အရ သိရွိရသည္။အၿပင္ပန္းတြင္ လဘ္ေပးလဘ္ယူမွဳကို ၀န္ထမ္းမ်ားအား တင္းက်ပ္စြာ ပိတ္ ပင္ထားရွိေသာ္လည္း၄င္းကိုယ္တိုင္ကမူ အိမ္တြင္ အခ်ိန္ၿပည့္ စီးပြားေရးသမားမ်ား၏ ကားမ်ားက အတားအဆီးမဲ့စြာ၀င္ထြက္သြားလာေနသည္ကို စထြန္လမ္းေပၚရွိ ၄င္းေနအိမ္၀တြင္ ေစာင့္ၾကည့္ေနပါကေတြ႕ရပါလိမ့္မည္။

ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ရွိ သူေဠးဟု အမည္တြင္သူမ်ားမွာလဲ ၄င္းႏွင့္ မသိသူမရွိဘဲ သူႏွင့္ခင္မင္မွဳအတိုင္းအတာေပၚမူတည္ၿပီး လုပ္ပိုင္ခြင့္မ်ားေပးထားေၾကာင္း၊ ထိုသူမ်ားအတြက္ သံရံုးႏွင့္ပတ္သက္ေသာ လိုအပ္ခ်က္မ်ားရွိခဲ့ပါက ရံုးပိတ္ရက္ၿဖစ္ေနေသာ္လည္းေအာက္ေၿခ၀န္ထမ္းမ်ားကို ေစခိုင္းၿပီး အၿမန္ လုပ္ေပးႏိုင္ေၾကာင္း၊ လဘ္စားမွဳအတိုင္းအတာကိုမူတည္ၿပီး အခြင့္အေရးမ်ားေပးေနေၾကာင္းကိုလဲ ၄င္းအိမ္အား ၀င္ထြက္ေနေသာ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ တစ္ခ်ိဳ႕ထံမွ ၾကားသိရပါတယ္၊

အိမ္တြင္လဲ ႏွစ္စဥ္ ေမြးေန႕ပြဲမ်ားက်င္းပၿပီး၄င္းအတြက္ ဘ႑ာေငြရွာေဖြေသာ စီးပြားေရးမွာလဲ ေတာ္ေတာ္အလုပ္ၿဖစ္ေၾကာင္း၊အေပ်ာ္အပါးကို ခံုမင္သူၿဖစ္ၿပီး အေၾကာင္းမရွိ အေၾကာင္းရွာကာ သံရံုး ဘ႑ာေငြမ်ားၿဖင့္ေပ်ာ္ပြဲရွြင္ပြဲမ်ားကိုလဲ မေမာႏိုင္မပန္းႏိုင္ လုပ္တတ္သူၿဖစ္ေၾကာင္း၊ထို႕အၿပင္ ရင္းႏွီးမွဳကို အခြင့္ေကာင္း ယူကာ သူေဠးဆိုေသာသူမ်ားဆီမွ မၾကာခဏအလွဴခံတတ္ၿပီး၊ ထိုသူမ်ား၏ ကားမ်ားကိုလဲ ၄င္း၏ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ခရီးသြားစရာမ်ားတြင္ယူသံုးတတ္ေလ့ရွိေၾကာင္း၊ ပတ္စပို႔၊ ဗီဇာႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး လုပ္ပိုင္ခြင့္မရွိသည့္ကိစမ်ားတြင္သံရံုးေအာက္ေၿခ၀န္ထမ္းမ်ားက အက်ိဳးအေၾကာင္းေၿပာၿပ ၿငင္းဆိုေသာ္လည္း ၄င္းႏွင့္ခင္မင္ရင္းႏွီးသူၿဖစ္ပါက ဖံုးတစ္ခ်က္ဆက္ လိုက္ရံုၿဖင့္ ခ်က္ခ်င္းၿပီးေစႏုိင္ေၾကာင္းကိုၾကားသိရပါတယ္။ဒီလိုမ်ိဳး အၾကီးအကဲတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ နအဖသံရံုးလို ေနရာမ်ိဳးတြင္အၾကီးအက်ယ္လဘ္စားေနမွဳမ်ားကို အထက္ နအဖမွ လူၾကီးမ်ားက လစ္လ်ဴရွဳကာေနႏ္ို္င္ေသာ္လည္း ၿမန္မာႏိုင္ငံသားမ်ားအတြက္ ကေတာ့ အမွန္တကယ္ နစ္နာစရာမ်ားရွိေနၾကပါသည္။


စစ္အစိုးရကို ကန္႔ကြက္ၿပီး ေဒၚစုက ျပင္ပအစားအစာမ်ားကို လက္မခံျခင္းျဖစ္

ကိုေထြး/ကိုစိုး | စက္တင္ဘာ ၅၊ ၂၀၀၈

ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ျပင္ပ အစားအစာ လက္မခံျခင္းသည္ စစ္အစိုးရ၏ ဥပေဒႏွင့္ မညီသည့္ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားကို ကန္႔ကြက္သည့္အေနျဖင့္ ျဖစ္ေၾကာင္း အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႕ ခ်ဳပ္ (အန္္အယ္လ္ဒီ) က ယေန႔ ထုတ္ျပန္လိုက္သည္။

ယင္းထုတ္ျပန္ခ်က္တြင္ ဥပေဒႏွင့္ ညီညြတ္ျခင္းမရွိဘဲ ဆက္လက္၍ မတရားဖမ္းဆီးထားျခင္း၊ စတင္ထိန္းသိမ္းစဥ္က ဆရာ၀န္ႏွင့္ တလတႀကိမ္ က်န္းမာေရးစစ္ေဆးခြင့္မည္ဆိုသည့္ ကတိ ပ်က္ကြက္ျခင္းႏွင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္အား ေစာင့္ေရွာက္ေနေသာ ေဒၚခင္ခင္၀င္းသားအမိအား ကန္႔သတ္မႈမ်ားျပဳေနျခင္း စသည္တို႔ကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ကန္႔ကြက္သည့္ အေနျဖင့္ ေန႔စဥ္ပုံမွန္ ေပးပုိ႔ေနေသာ ေစ်းျခင္းကို လက္မခံရျခင္း ျဖစ္သည္ဟု ေဖာ္ျပထားသည္။

အဆိုပါေစ်းျခင္းကို လုံး၀လက္မခံသည္မွာ ၃ ပတ္ ခန္႔ရွိၿပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အန္အယ္လ္ဒီ က အထူးစိုးရိမ္ေၾကာင္း အန္အယ္လ္ဒီ ေျပာခြင့္ရ ပုဂၢိဳလ္ ဦးဥာဏ္၀င္းက ဧရာ၀တီသို႔ ေျပာသည္။

“အခု ၃ ပတ္ေတာင္ရွိၿပီလက္မခံတာဆိုေတာ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ရွိတဲ့ ရိကၡာကလည္း ေလ်ာ့လာမွာပဲ၊ အန္အယ္လ္ဒီ ကလည္း ေဒၚစုနဲ႔ ေတြ႕ခြင့္မရွိတဲ့ အတြက္ ဒီအေပၚမွာ အထူးစုိးရိမ္မိပါတယ္ ”ဟု ၎ ကေျပာဆုိသည္။

ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားျပဳေကာ္မတီအတြင္းေရးမႉး ဦးေအးသာေအာင္ကလည္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အေနျဖင့္ ရသင့္ရထိုက္ေသာ အခြင့္အေရးမ်ား ေတာင္းဆိုခဲ့ေသာ္လည္း မရသျဖင့္ ျပင္ပမွ ပုံမွန္ပို႔ေဆာင္ေန ေသာ အစားအစာမ်ားကုိ ရပ္ဆိုင္းထားျခင္း အတြက္ က်န္းမာေရး စိုးရိမ္ရသည္ဟု သုံးသပ္ ေျပာၾကားသည္။

“အသက္(၆၀)ေက်ာ္ ရွိေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ အေနနဲ႔အစာမစားဘဲ ေနတာ အတိုင္းအတာ တခုရွိလာၿပီ ဆိုရင္ က်န္းမာေရး ေကာင္းဖို႔ဆိုတာ ဘယ္လိုမွမျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ သတင္းစာမွာပါတယ္ ဆရာ၀န္ကိုေတြ႕ခြင့္မေပးဘူး၊ ဒါကိုက ရည္႐ြယ္ခ်က္ တခုပါေနတယ္”ဟု ဦးေအးသာေအာင္ က ေျပာသည္။

ယေန႔ထုတ္ျပန္သည့္ ေၾကညာခ်က္တြင္ မတရား ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ခ်ျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ကန္႔သတ္မိန္႔ပါ အခ်က္ႏွင့္ အက်ံဳးမ၀င္သည့္ ကိစၥမ်ားကို အာဏာပိုင္ တို႔က အျမန္ဆုံး႐ုတ္သိမ္းေပးရန္ႏွင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္၏ ဘ၀ လုံၿခံဳေရး ႏွင့္ အသက္ရွင္သန္ႏိုင္ေရးတို႔အတြက္ မတရားဖမ္းဆီးထိန္းသိမ္းထားေသာ အာဏာပိုင္ တို႔တြင္ တာ၀န္ရွိေၾကာင္းလည္း ပါရွိသည္။

ရန္ကုန္မွ၀ါရင့္ႏုိင္ငံေရးသမားတဦးျဖစ္သူ သခင္ခ်န္ထြန္းကလည္း “ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ ျပႆနာေတြ ဟာ စစ္ေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး သန္းေ႐ႊႏွင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တို႔ တကယ္စစ္မွန္ၿပီး ညႇိႏႈိင္းေဆြးေႏြး အေျဖရွာတဲ့ စကား၀ိုင္းကို ဦးတည္မွသာ ေျဖရွင္းႏုိင္မွာပါ၊ ဒါေၾကာင့္လည္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ သူ႔ က်န္းမာေရး ကို ဂရုစိုက္ႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔ က်ေနာ္ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္”ဟုေျပာသည္။

ယင္း သို႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ျပင္ပ အစာအစားလက္မခံျခင္းအား အာဆီယံလႊတ္ေတာ္ အမတ္မ်ား အဖြဲ႕(AIPMC)က စိုးရိမ္သည့္အတြက္ ကမၻာ့ကုလသမဂၢ အေထြေထြအတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္ မစၥတာ ဘန္ကီမြန္းႏွင့္ အာဆီယံ အေထြေထြအတြင္း ေရးမႉးခ်ဳပ္ မစၥတာ ဆူရင္ပစ္ဆူ၀မ္တို႔အား ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ၏ အေျခ အေနကို သြားေရာက္ေတြ႕ဆုံေမးျမန္းရန္ တိုက္တြန္းထားေသာ စာတေစာင္ကို ေပးပို႔ခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သည္ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ ေမလ တြင္ ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ ဒီပဲယင္းအၾကမ္းဖက္တိုက္ခိုက္မႈ အၿပီးမွ စတင္၍ ေနအိမ္ အက်ယ္ခ်ဳပ္ျဖင့္ အထိန္းသိမ္းခံေနရသည္မွာ ၅ ႏွစ္ရွိၿပီ ျဖစ္သည္။ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္မွ စ၍ ေနအိမ္ အက်ယ္ခ်ဳပ္ ဘ၀ျဖင့္ ေနရခ်ိန္ စုစုေပါင္း ၁၂ ႏွစ္ ေက်ာ္ၿပီ ျဖစ္သည္။